226 
OVEk DE BETEEKENIS VAN DE STUDIE 
verschillende plantenkiemen doodden. Uit hunne onderzoekingen volgt 
eene duidelijke samenhang tusschen de doodende werking en den ioni- 
satiegraad. 
Even wil ik aanstippen de proeven van peeffer , die waarnam , 
dat verschillende appelzure zouten , in overeenkomstige moleculaire 
concentratie, dezelfde aantrekking op de zwermsporen van algen uit- 
oefenden , terwijl de esters deze eigenschap misten. Moet hier niet 
weder gedacht worden aan de werking van het appelzuurion , dat 
wel in de zoutoplossingen , niet in de esteroplossingen voorkomt ? 
Een ander voorbeeld. 
ST. BüGARSZKY en TANGL (1897, ’98) stelden bij bloedserum , door 
bepaling van het vriespunt, vast de totaalconcentratie van de opge- 
loste ongesplitste moleculen en van de ionen. Ook bepaalden zij door 
middel van de electrische geleidbaarheid de concentratie der ionen, 
waarbij zij tevens nagingen, welken invloed de opgeloste eiwitver- 
bindingen op die geleidbaarheid uitoefenden. 
Eveneens onderzochten zij het residu dat by verassching achterbleef. 
Op deze wijze konden zij het bloedserum van verschillende dier- 
soorten op bepaalde eigenschappen onderling vergelijken. 
Een dergelpk onderzoek voerde koeppe (1898) uit aangaande het 
zoutgehalte van vrouwenmelk en koemelk. 
Eene andere gewichtige kwestie op het gebied der ionen is de 
snelheid, waarmede zij zich in de oplossing bewegen. 
Deze is , zooals talrijke onderzoekingen geleerd hebben , 70or de 
verschillende ionen verschillend , evenals de gemiddelde snelheid van 
de moleculen der verschillende gassen , vergeleken bij eenzelfde tem- 
peratuur verschillend is. 
Het gewicht van de kennis dezer grootheden voor de electroljse 
zal ik hier niet behandelen; wel wil ik aanhalen, hetgeen hamburger 
in deze opmerkt betreffende de ionenuitwisseling tusschen bloedplasma 
en lymphe, waar deze door een capillairwand zijn gescheiden. Hij 
zegt n.1. : 
» Stonden nu de vloeistoffen stil, dan zou ten slotte een bepaalde 
evenwichtstoestand bereikt worden , waarin alle ionen , al was het 
voor sommige dan ook wat laat, toch tot hun recht zouden komen. 
Maar beide" vloeistoffen zijn in een ongelijk snelle beweging en gij 
gevoelt onmiddellyk, dat nu niet alle ionen gelegenheid tot uitwis- 
seling zullen hebben, doch alleen die, welke bij gelijk doordringings- 
vermogen door den capillairwand, de grootste bewegelijkheid bezitten. 
