236 
DE MUTATIE-THEORIE EX DE PALA ROXTOLOGIE. 
niet bewoners zgn van de zee maar van de zoete wateren. Zietdaar 
twee punten van veel belang met het oog op de rautatie-theorie. 
Indien , gelijk de hypothese der natuurlijke selectie ons leert , spe- 
cifieke variatie bij dieren en planten wordt bevorderd, zoo niet te- 
weeggebracht , door het karakter en de verschillen der levensom- 
standigheden , . waaraan zij voortdurend onderworpen zijn , dan zou 
men moeten verwachten , dat de zoetwater-fauna spoediger en be- 
langrijke!’ zich zouden wijzigen , dan de bewoners der zee. Daar deze 
conclusie juist is, besluiten wij dus dat de onbekende, nog niet 
nader aanteduiden oorzaak tot mutatie zeer dikwijls heeft gewerkt , 
maar ook zeer dikwijls werkeloos gebleven is, onafhankelijk van 
uitwendige levensomstandigheden in de omgeving der levende wezens. 
De oudste overblijfselen van de groote groep der Dinosaurii zjjn 
gevonden in de onderste Mesozoïsche lagen en de laatste vertegen- 
woordigers er van overleefden ternauwernood het einde van de Me- 
sozoïsche periode ; hun plaats is in de rechtsche lijn van B. Deze 
eerste Dinosaurii ontstonden in menigte en plotseling werden zg de 
overheerschende dieren op de aarde. Een groot aantal van hen had 
reusachtige afmetingen en de mate hunner ontwikkeling was van alle 
dieren der groep bij hen het grootst. Zij konden verdeeld worden 
in vleescheters en in planteneters of ook in land- en waterbewoners. 
Van hun genetisch ontstaan weten wij volstrekt niets, en in geen 
enkel der oudere aardlagen zijn soortgelijke dieren gevonden. Wij 
moeten hier aannemen , dat een bepaalde oorzaak tot mutatie merk- 
waardig snel en in verschillende richting werkzaam was bij het ont- 
staan der Dinosaurii , maar zich in ’t geheel niet meer deed gelden 
toen zij gekomen waren tot het toppunt van hun grootte en macht, 
waardoor zij snel uitstierven , niettegenstaande toch de uitwendige le- 
vensomstandigheden toen gunstiger waren voor hun leven , dan ten tijde 
van hun ontstaan. Het spreek t van zelf , dat natuurlijke selectie de oor- 
zaak niet wezen kan van het ontstaan en het verdwijnen dezer dieren. 
Wij weten weinig of niets noch van de afkomst, noch van de gene- 
tische opvolging van de wondervolle , eenige en algemeen verspreide 
flora uit het Carbonischetijdvak. Plotseling ontstond ze en haar verdwij- 
nen geschiedde snel in de periode , die zij zoo eigenaardig kenmerkt. 
De Palmen en de boomen , voorgesteld door de rechtsche streep onder 
G., ontstonden opeens in het laatste deel van het Jura-tijdvak en de 
eerstbekende planten van deze soort vertoonen in hun voornaamste ken- 
merken denzelfden graad van ontwikkeling als de tegenwoordig levende. 
