DE MUTATIE-THEORIE EN DE PALAEONTOLOGIE. 
237 
Overblijfselen van de oudste Beenvisschen zijn aangetroffen in de 
jongste lagen van de Jura of de oudste uit de krijtperiode. Zij ver- 
schillen zeer veel met alle vroeger reeds bekende visschen en waren 
in hun soort hoog ontwikkeld. De rechtsche lijn onder C wijst hun 
de plaats in ons schema aan. 
Een gelijk voorbeeld van plotseling optreden geven ons de placen- 
tale zoogdieren bij den aanvang van de Tertiaire periode , gelijk de 
streep rechts onder F aanwijst. Het waren toen de voornaamste 
dieren der aarde , in vormen die ten naaste bij of geheel gelijk te 
stellen zijn met de zoogdieren van onzen tijd, zoowel wat hun hooge 
als hun veelzijdige ontwikkeling betreft ; maar al deze eerst ontstane 
zoogdiervormen stierven weer uit met of even vóór het einde van 
het Eoceen , en werden vervangen door andere zoogdieren , veel van 
hen verschillende maar niet of weinig hooger georganiseerd. Het 
grootste gedeelte van de zoogdieren van het Mioceen en Plioceen 
ontstond en verdween blijkbaar ook weer met gelijke snelheid. Zoo 
volkomen geschiedde dit , dat alle soorten van de meeste geslachten 
en eenige van de familiën geheel en al verdwenen. Zelfs zijn de 
leden van de weinige reeksen , die ontwijfelbaar aan elkaar verwand 
zijn en die men gevonden heeft , nog van elkaar gescheiden door 
duidelijke genetische kenmerken , en ontbreken hier de bewijzen van 
verwantschap , welke men heeft bij vormen , die naar de gewone op- 
vatting tot een reeks worden samengevoegd. 
Noch het uitsterven van dier- en plantvormen, noch het gedurende 
zeer groote tijdsruimten blijven bestaan zonder eenige belangrijke 
verandering van sommige diersoorten , gelijk in het bovenstaande 
vermeld is , worden voor ons op duidelpke wijze verklaard door de 
hypothese van de natuurlijke selectie, die 'zooveel gewicht hecht aan 
den invloed van uitwendige levensomstandigheden ; maar beide wor- 
den verklaard door de mutatie-theorie. Die uitwendige levensomstandig- 
heden b.v. waren niet minder gunstig voor de Dinosaurii aan het 
einde de)’ Krijtperiode toen zij uitstierven, dan zij waren aan het 
begin van het Mesozoïsche tijdvak , toen zij ontstonden ; en die voor- 
waarden waren zonder twijfel minder gunstig toen later de Unionidae 
zich ontwikkelden, dan zij sedert geweest zijn tot op den huidigen 
dag, en toch heeft deze familie geen belangrijke veranderingen onder- 
gaan. Nog eens , men zoekt te vergeefs naar elke duidelijke aanwijzing 
dat het ontstaan en verdwijnen van zoogdieren in betrekkelijk korten 
tijd in de Tertiaire periode een gevolg wezen zou van uitwendige 
