240 
OVER DEN INVLOED DER OMGEVING 
feiten aan , en trachtte daaruit de 'veranderlijkheid der soorten af te 
leiden en te verklaren. Wel waren de feiten toen nog onvoldoende 
bekend , maar het beginsel stond ongetwijfeld zooveel hooger dan 
dat van lamarck, dat het gelukte daarmede de overwinning te 
behalen. 
Toch is lamarck’s meening nog op verre na niet door alle on- 
derzoekers verlaten. Onder den naam van Neo-Lamarckisme vindt zij 
ook thans nog vele aanhangers , vooral in Duitschland. Vooral NaGELi 
heeft haar krachtig gesteund en onder den naam van Theorie der 
directen Beicirkung tot nieuwen bloei gebracht. Het is dan ook voor- 
namelijk in Zuid-Duitschland en Oostenrijk dat zij gehuldigd wordt. 
Thans steunt men haar op feiten en wel op zoodanige , waarin 
een rechtstreeksche invloed der omgeving op planten en dieren voor 
de waarneming onmiddellpk toegankelgk is. Van zulk een invloed 
zijn tegenwoordig een groot aantal voorbeelden bekend ; meestal be- 
perkt hij zich tot de gewone veranderingen, die meerder licht en 
meerder ruimte, meer water en meer voedsel enz. enz., op de planten 
hebben. Maar daar naast staan een aantal verschgnselen, die zulk een 
eenvoudige verklaring niet toelaten en die meer of minder duidelijk 
op een dubbele aanpassing wgzen. Men neemt dan aan , dat deze 
zichtbare invloed in den loop der tgden blgvende gevolgen kan 
hebben , dat de veranderingen, die hij teweeg brengt, erfelijk kunnen 
worden en zich dus ook later kunnen doen gelden , als de eerste 
oorzaak opgehouden heeft te werken. En in deze veronderstelling 
ligt het zwakke punt der theorie. 
Een zeer sprekend geval heb ik onlangs in het Bijblad behandeld , 
naar aanleiding van de onderzoekingen van massart over Polygomum 
aniphibium. Deze krijgt in het water drijvende bladeren van geheel 
andere eigenschappen dan de landvorm. Maar noch het water , noch 
het land hebben een ras kunnen doen ontstaan , dat alleen voor ééne 
bepaalde levenswgze geschikt was ; elke plant , ja elke stengel kan 
bij verandering van omstandigheden de overeenkomstige gedaante 
aannemen. 
Juist zoo is het met de alpenplanten, wier gedrongen bouw, 
groote wortelstokken en kleine stengels met dicht en donkergroen 
loof en groote bloemen aan de geheele alpenvegetatie een type geven , 
dat voor den groei op de hooge bergen bizonder geschikt is. Een 
plant uit de vlakte , kunstmatig op de alpen gebracht en geplant , 
ondergaat spoedig de directe bewerking en groeit verder geheel 
