PLATINA ICN VERWANTEN. 
251 
platina voorkomt en volgens oudere opgaven ook in de buurt van 
Carthagena, dat aan den zeeboezem van Darië ligt , dan is het waar- 
schynlijk , dat de door scaliger bedoelde metallieke stof platina ge- 
weest is. 
Van de Spanjaarden van dien tijd kan niet verwonderen , dat zij 
van een stof, die hun last gaf bij het winnen van goud en zilver, 
verder geen notitie namen. Hun minachting daarvoor hadden zij uit- 
gedrukt in den naam ; daarmede basta. 
Eerst twee eeuwen later werd daaraan weder aandacht geschonken 
en van toen af bemoeiden de chemici er zich meê. Don antonio de 
ULLOA , die in 1735 deelnam aan de Fransche expeditie voor graad- 
meting, onder godin, bouguer en condamine, spreekt er van in zijn 
1748 gedrukt verhaal van een reis naar Zuid-Amerika en noemt het 
platina een metalliek gesteente , dat niet te bewerken is en zelfs 
maakt, dat goudertsen onbruikbaar worden, als die er te veel van 
bevatten. 
De eerste beschrijving gaf watson in de Pkilosophical Transactions , 
1750. Hij noemt het een half-metaal en verhaalt, dat hy er negen 
jaar vroeger eenige proefjes van gekregen had van Charles wood , 
die ze meegebracht had van Jamaica , waar ze aangevoerd waren uit 
de bovengenoemde stad Carthagena. Men ziet, dat watson zich niet 
gehaast heeft met zijn mededeeling aan de geleerde wereld. 
Kort daarna maakte in de Phüos. Transactions lewis melding van 
een witte metallieke stof, afkomstig uit de goudmijnen van West- 
Indië en door de Spanjaarden »pinto” of »Juan blanco” genoemd en 
voor een vermomd goud in een wit omhulsel gehouden. Daar hij het 
» moeilijk” smeltbaar noemt en het soort, gewicht op 18 — 19 aan- 
geeft, wat veel te laag is, heeft hij het waarschijnlijk zeer onzuiver , 
als legeering , in handen gehad. 
Gelijk boven reeds gezegd is, was het schefeer, die het eerst 
een meer nauwkeurige beschrijving gaf en het onder de edelmetalen 
rangschikte. 
Men heeft zeer getwist over de vraag, of de oude volken, met 
name de Romeinen , het platina reeds gekimd hebben. 
Allereerst, in de 18de eeuw, kort nadat het in Europa algemeen 
bekend werd, beweerden sommigen, o. a. de Italiaansche schrijver 
coRTiNovis , dat het »electrum” der ouden platina zou geweest zijn. 
Doch pleit hiertegen reeds de kleur; terwjjl het platina op zilver ge- 
