PLATINA EN VERWANTEN. 
255 
octaëders duidelijk herkennen. Naar men weet behooren deze tot het 
regelmatig stelsel en zijn ze onder het mikroskoop altijd waarneem- 
baar. BERGMAN vond voorts , dat ammoniakzouten dezelfde reactie 
geven , doch schijnt hij niet gedacht te hebben , dat de samenstelling 
(platinchloriede-ammonium , dikwijls kortweg platinasalrnoniak ge- 
noemd) geheel overeenkomstig was. 
Uit deze waarneming van bergman volgt , dat men om de kalium- 
zouten te herkennen (de zeldzame rubidium- en caesiumzouten kunnen 
meestal buiten beschouwing blijven, doch zijn van elkander en van 
kalium het eenvoudigste door het spectrum te onderscheiden), eerst, 
zoo aanwezig, de ammoniakzouten verwijderen moet, wat wegens 
de vluchtigheid van deze niet moeilijk is. 
De reactie tusschen platinachloriede en ammoniakzouten heeft in 
vervolg van tijd gewichtige toepassingen in de chemie gevonden ter 
bepaling van platina, van ammonia en van stikstof, waarover ik niet 
zal uitweiden. Doch een ander gebruik van het platinasalmoniak , het 
eerst gemaakt door'een dilettant-scheikundige, den graaf von sickingen, 
gezant van de Keurpalts te Parijs , is te belangrijk voor de geschie- 
denis van het platina , om stilzwijgend voorbij te gaan. Hij vond 
namelijk (1772) dat wanneer men gezegd neerslag gloeide , het achter- 
blijvend fijn verdeeld platina geweld kon worden , met andere woorden 
dat het door hameren samenhang verkreeg. Hij slaagde er zelfs in 
langs dezen weg het platina tot blik en draad te bewerken. De proef- 
nemingen van VON SICKINGEN, eerst 1778 in de Fransche Academie 
medegedeeld en 1782 in het Duitsch door hem beschreven, waren 
inmiddels aan sommigen bekend geworden, die ze als hun eigen 
vinding beschreven. 
Dat het platina niet volstrekt onsmeltbaar was, hadden reeds 
vroeger — 1758 — macquer en beaumÉ door de proef aangetoond. 
Het gelukte hun het metaal tot smelting jte brengen in het brand- 
punt van een sterken hollen spiegel. Het lag voor de hand om dit te be- 
proeven , want door de verbranding van diamant was in 1694 te 
Firenze het bewys geleverd, dat door geconcentreerde zonnestralen hoo- 
gere hitte verkrijgbaar was, dan in de best geconstrueerde ovens van 
toenmaals. 
In de 18^® eeuw is men bereids op het denkbeeld gekomen 
om het platina te bezigen voor de vervaardiging van kroezen , schalen, 
retorten , blik en draad, ten behoeve van de chemische laboratoria. 
