256 
PLATINA EN VERWANTEN.. 
De hooge weerstand dien het biedt, niet alleen aan het vuur, maar 
ook aan de meeste chemische agentia, veroorlooft den onderzoeker 
in daaruit vervaardigd vaatwerk proeven te nemen , die vroeger niet 
of althans slechts zeer gebrekkig uitvoerbaar waren. 
De verwezenlijking van dit denkbeeld heeft dan ook een belang- 
ryken invloed op de ontwikkeling der wetenschap geoefend en met 
name de anorganische chemie en de mineralogie hebben aan het 
platina veel te danken. Doch ook de chemische nijverheid: men 
denke slechts aan de zwavelzuur-fabrieken waar men platina-retorten 
bezigt , die een vrij aanzienlijk kapitaal vertegenwoordigen en aan 
de munt waar men goud en zilver te scheiden heeft. 
De weg, dien men ’t eerst voor de bewerking van ’t platina in- 
sloeg , was door scheffer gebaand en bestond hierin dat men het 
metaal met arsenicum tot een smeltbare legeering veroond. Naar 
Kopp opgeeft, zou in 1784 achard (dezelfde, die later in Silezië de 
eerste beetwortelsuikerfabriek oprichtte) gevonden hebben , dat ge- 
noemde legeering in de gloeihitte het arsenicum weer verliest, waarbij 
het dan verbrandt tot witte dampen van rattenkruit, terwijl het 
platina in smeedbaren staat achterblijft. Op deze wijze zou hij ge- 
slaagd zijn in de vervaardiging van den eersten platinakroes. Doch 
geheel zeker is het niet of hij de eerste was , dan wel de Parijsche 
goudsmit JEANNETTi, die ten naastenbij dezelfde methode volgde. Hij 
goot van de legeering kroezen en gloeide die daarna zoolang, totdat 
alle arsenicum vervluchtigd was. Toch schijnen die eerste producten 
nog zeer gebrekkig te zijn geweest, zoodat men naar andere methoden 
omzag. Zoo b.v. pelletier die, in plaats van met arsenicum, het 
platina met phosphorus smolt en vervolgens door gloeien dit aan 
arsenicum analoog element weer uitdreef en de graaf müssin-püschkin, 
die het platina amalgameerde en het kwikzilver weer verjoeg door 
verhitten onder sterke drukking. Toch schijnen deze manieren nog 
minder voldaan te hebben, dan de arsenicum-methode. 
Veel doelmatiger was die, door den graaf von sickingen aange- 
gegeven , doch schpnt men eerst laat beproefd te hebben , haar op 
ietwat grootere schaal toetepassen. In Engeland was het knight (1800) 
en later in Frankrpk barruel, die zich daarvoor moeite gaven. Doch 
is het woLLASTON geweest , die met de meeste volharding het vraag- 
stuk trachtte op te lossen en ten slotte daarin gelukkig mocht slagen. 
Een kwarteeuw lang heeft hij zich met het platina beziggehouden. 
Niet alleen leerde hij het ruwe metaal beter zuiveren , waarin hij kleine 
