PLATINA EN VERWANTEN 
DOOR 
R. S. TJADEN MODDERMAN. 
(Vervolg van blz. 262.) 
Tot in de tweede helft der 19 Je eeuw bleef de door wollaston 
aangegeven weg de eenige om scheikundige en industrieel van kosteljjk 
platinagereedschap te voorzien. Kostelijk in de dubbele beteekenis 
van het^ woord. Want ter wille van de voortreffelijke eigenschappen 
getroostte men zich uitgaven die , reeds hoog door de zeldzaamheid 
der grondstof, nog aanzienlijk klommen door het omslachtige der be- 
werking. Deze, had steeds hetzelfde uitgangspunt , onverschillig of men 
van het erts uitging , of van reeds gebruikt platina , om de een of 
ander reden buiten dienst gesteld. Moest men toch ook in ’t laatste 
geval, door oplossen in koningswater, langs den natten weg een 
verbinding bereiden , die gegloeid het metaal in fijn verdeelden staat 
achterliet. Van daar dat b.v. een retort, waarin men per dag 4000 
kilo zwavelzuur concentreeren kon en die een veertigduizend gulden 
gekost had , als oud platina niet meer dan vijfentwintig- , hoogstens 
dertigduizend gulden opbracht. Deze opgave is ontleend aan een nog 
altijd lezenswaardige verhandeling van debray, (»Sur la production 
des teuiperatures élevées et sur la fusion du platine”, in : Leqons de 
chimie et de physique de la société chimique de Paris, 1862) die met 
ST. CLAiRE DEviLLE een methode langs den drogen weg had uitge- 
werkt. 
Reeds in 1852 had laatstgenoemde scheikundige een windoven uit- 
gedacht, gestookt met een fijn verdeelde, zeer poreuse kool (»des 
escarbilles”) waarin hij , in een uit kalk vervaardigden , dubbelwan- 
19 
