282 
PLATINA EN VERWANTEN, 
digen kroes, kwarts en eveneens platina kon smelten. Zeer gelukkig 
was hierbij de keuze van bet materiaal voor den kroes. Niet alleen 
toch , dat kalk aan het hoofdvereischte voldoet van nog moeilijker 
smeltbaar te zijn dan platina en zelfs bij hooge hitte chemisch on- 
veranderd te blgven, maar zij is tevens zulk een slechte geleidster 
der warmte, dat de buitenwand van den kroes straffeloos kan wor- 
den aangeraakt , op ’t oogenblik dat het platina begint te smelten , 
en als alles gesmolten is nog maar een temperatuur van löO'* be- 
reikt heeft. Er wordt dus betrekkelijk zeer weinig van de door 
verbranding voortgebrachte hitte aan de omgeving afgestaan , waartoe 
ook bijdraagt dat de kalk (gelijk uit het DRUMMONu’sche kalklicht 
bekend is) krachtig licht en warmte uitstraalt , zoodat de binnenwand 
van den kroes de hitte door ’t gloeiend platina afgegeven aanhou- 
dend terugkaatst. Eindelijk werkt de kalk niet op het platina zelf, 
maar wel op daarin mogelijk voorhanden bijmengsels, zooals ijzer, 
koper en kiezel , die in geoxydeerden staat in de poriën der kalk 
worden vastgelegd. 
Zondert men de proeven van hare uit, die in 1847 met een 
knalgas-blaastoestel 28 ons platina smolt en zelfs kleinere hoeveel- 
heden van de nog moeilijker te smelten metalen iridium en rljodium , 
dan is deze proef van deville het eerste goed geconstateerd geval , 
dat men zuiver platina gesmolten heeft. Want-oudere opgaven, zooals 
van LAvoisiER, AUBEL eii VIOLETTE hebben betrekking — gelijk later 
is aangetoond — op platina , waarvan het smeltpunt door veront- 
reiniging met kiezel, kool, enz, verlaagd was. Naar men weet hebben 
bijmengsels, vaak zelfs in geringe hoeveelheden, het vermogen om 
het smeltpunt der hoofdstof niet onaanzienlijk te verlagen. 
Uitgaande van deze eerste proeven, waarin zij 50 — 60 gram tegelijk 
konden smelten , hebben deville en debray uit theoretische gegevens 
op tweederlei wijze het smeltpunt van het platina berekend en daar- 
voor als maximum 2000® en resp. 1900® C. vastgesteld. Thans, nu 
men hooge temperaturen rechtstreeks nauwkeuriger bepalen kan dan 
vroeger, wordt daarvoor omstreeks 1780® C. aangenomen. 
Om grootere hoeveelheden te smelten , lag het voor de hand van 
de knalgasvlam gebruik te maken , waarvan de hitte , vroeger veel 
te hoog gesteld voordat deville de dissociatie van den waterdamp bij 
hooge hitte had aangetoond , een paar honderd graden boven de 2000® 
mag bedragen en dus hoog genoeg om het platina ter smelting te brengen. 
De aan voer van zuurstof en waterstof, voor welke laatste gemakshalve 
