PLATINA EN VERWANTEN. 
291 
2 , 3 en 4 at. chloor komen. De verhouding 1 tegen 3 komt ook 
bij rhodium en iridium voor (van iridium bovendien ook Ir C14) en 
in de daarvan bestaande dubbelzouten openbaart zich vooral hun 
analogie. Van palladium en platina zijn chloorverbindingen in die 
verhouding niet bekend , wel daarentegen in de twee andere : 1 at. 
metaal op 2 en op 4 at. chloor. 
Voorts zij nog aangestipt , dat over ’t algemeen onder de zes 
platina-metalen isomorphie van door hen gevormde zouten voor- 
komt , doch veelvuldige!’ tusschen de leden van elk paar , dan tus- 
schen deze met leden van de twee andere paren. 
Men ziet dus, dat de atoomgewichten van de platina-metalen der 
tweede rij niet aan de eischen van de theorie voldeden. Overtuigd 
van de juistheid der laatste, werden ze door mendelejeff gewijzigd 
in zijn tabel opgenomen en door verhooging van het cijfer voor 
platina en dat voor goud en verlaging van dat voor osmium in de 
verlangde volgorde gebracht, evenals hij dit ook deed voor jodium 
en tellurium. Streng genomen zijn zulke eigendunkelpke veranderin- 
gen niet veroorloofd, doch mendelejeff is Rus en bovendien was 
zijn duidelijk uitgesproken bedoeling om tot een revisie der gewraakte 
atoomgewichten op te wekken. 
Gelijk boven reeds werd aangestipt, heeft dit voor tellurium en 
jodium niet tot het gewenschte resultaat geleid; doch wat de platina- 
metalen betreft, zijn zijne theoretische beschouwingen geheel bevestigd. 
Het is vooral seubert geweest, die zich door een nieuw onderzoek 
op dit gebied verdienstelyk heeft gemaakt. In 1878 werd een aan- 
vang gemaakt met het iridium , waarvan het aangenomen atoom- 
gewicht op slechts ééne reeds 50 jaar oude analyse van berzelius 
berustte , uitgevoerd met een materiaal , dat niet geheel vry was van 
osmium. ^ Als gemiddelde uit de analysen van twee dubbelzouten 
(kalium- en ammoniumiridiumchloriede) vond hij het ongeveer 2 pet. 
kleiner dan berzelius. Drie jaar later liet hij hierop de atoomge- 
wichtsbepaling van het platina volgen en kwam tot de uitkomst, dat 
het daarvoor aangenomen cpfer mede verlaagd moest worden , schoon 
Daar B. voor osraium eeu maar weinig hooger atoomgewicht gevonden had , meende 
hij dat dit niet veel invloed kon gehad hebben op de uitkomst. Daar hij voorts voqr 
iridium hetzelfde eijfer verkreeg als voor het verwante metaal platina, zag hij daarin 
analogie met nikkel en eohalt, waarvan de atoomgewiehten destijds ook gelijk werden 
aangenomen. — Later heeft men op grond van het natuurlijke stelsel omgekeerd juist 
gemeend, dat twee elementen niet hetzelfde atoomgewieht konden hebben. 
