306 
KUNNEN KOMETEN GEVAARLIJK VOOR ONS WORDEN? 
en weten wij niet eens met eenige zekerheid of wij wel door de 
dichtste plaatsen van den ring gegaan zijn , waarlangs de komeet 
zich was begonnen uittebreiden. Het bewijs , dat wij van kometen 
nooit iets te duchten zullen hebben , is echter door deze gebeurtenis 
geenszins geleverd. Wat wij overigens aangaande de kometen en van 
het al of niet gevaarlijke dezer hemellichamen voor onze aarde weten , 
willen wij thans hieronder mededeelen.. 
Met de aarde zijn , althans voor zoover wij weten , nog geen 
andere kometen in botsing geraakt, wèl echter met andere planeten, 
terwijl in de zon zich zelfs zeer dikwijls kometen moeten storten , 
zonder dat wy uit onze waarnemingsplaats ooit iets daarvan be- 
speuren. De kometen ijlen uit de verst verwijderde streken van het 
zonneryk , tot ver buiten de baan van de het verst van het 
centraallichaara verwijderde planeet Neptunus op de zon toe. Hebben 
zij daar , op haren grootsten zonneafstand , (dus in haar aphelium) geen 
eigenbeweging , zoodat de zon haar alleen hare beweging voorschrijft , 
dan moeten zij zich noodzakelijkerwijze direct in het centraalgesternte 
storten , evenals een steen , dien wij loslaten , op den grond valt ; ten 
minste zoo men onderstelt, dat de komeet op haren weg geenerlei 
storingen ondervindt. Zulks kan nu echter in het gebied der kometen- 
banen zeer licht voorkomen , daar ook de planeten , in verhouding 
tot hare massa’s , de haar gebied binnendringende kometen aan- 
trekken. Deze laatsten moeten nu eenen tot die aantrekking in 
verhouding staanden middenweg inslaan , welke meestentijds zoo- 
danig verloopt, dat de indringsters zich noch op de planeet noch 
op de zon storten , maar om deze laatste een ellips beschrijven , 
waarin zij nu , na een veel korter tijdsverloop dan in hare oorspron- 
kelijke baan , in haar perihelium terugkeeren. Uit eene gewone is 
eene zoogenaamde periodieke komeet geworden , van welke soort wij er 
tegenwoordig zeventien kennen , terwijl er ongetwijfeld een zeer groot 
aantal dergelijke periodieken bestaan , doch welke de aarde nooit 
dicht genoeg naderen , om door ons ontdekt te kunnen worden. Al 
deze kometen zijn om zoo te zeggen door de planeten » opgevangen’^ 
en men kan zelfs met juistheid de planeten aangeven , die haar van 
de oorspronkelijke banen afgeleid hebben. Jupiter , de grootste onder 
de zusteren der aarde, heeft ook de grootste » kometenfamilie” 
om zich heên verzameld. 
Slechts zulke kometen kunnen in den regel opgevangen” worden, 
welke toevalliger in eene richting uit de wereldruimte komen , 
