KRACHT NAAR KRUIS VOOR ALPENBLOEMEN. 
DOOR 
F. J. VAN UILDRIKS. 
In groote scharen gaan weer de menschen uit de lage landen van 
Europa op naar de hoogten, waar in Tirol en Zwitserland de korte 
Alpenzomer hun zyn glorie wil vertoonen in fonkelende sneeuw- 
toppen en bruisende watervallen, in schitterend gletscherijs en verren 
donder van lawinen , in torenhooge rotsen en ongepeilde afgronden , 
maar ook in schaduwrijke wouden , in weiden vol bloemen , in lachende 
landschappen en nooit gedroomde zonsopgangen. 
Ze duurt maar kort , die glorie van het Alpenland ; dra winnen 
nevelen weer terrein en witte wolkenwaden weven zich om de hellin- 
gen en toppen; daarboven worden waterval en beek beteugeld door 
den bij de toenemende koude , in macht winnenden ijsvorst ; tot lager 
dreunt lawinendonder en ’t lachend landschap met de bloemenweiden 
ligt grijs en eentonig neer, gezweept door regenvlagen, waar door- 
héén de herfstwind buldert , als hij in toomelooze vaart van de hoogten 
jaagt, dringend in spleten en kloven, en verraderlijk om hoeken en 
langs bochten de lage wolken drijvend, wier vochtige inhoud reeds 
den vorm van sneeuwkristallen gaat vertoonen. 
En zooals ’t najaar woeden kan daarboven , zoo doen het lente en 
winter in nog sterker mate meest. Als zij den schepter zwaaien , is 
de wereld der berggeesten voor de menschen ontoegankelijk gewor- 
den , dan heerscht er oppermachtig de natuur in primitieve kracht en 
ongestraft betreedt geen menschenvoet dan ’t heiligdom der hooge 
Alpentoppen. 
21 
