320 
KRACHT NAAR KRUIS VOOR ALPENBLO EMEN. 
Nog wordt de kleurensymphonie versterkt door de mooie , roode 
sterretjes van Azalea lyrocumbens, een Ericacee , verwant aan onze 
struik- en onze dopheide. Als men van zode- of kussenvorming spreekt , 
mag zij met haar ervaring voor den dag komen. Zij is de Alpenheide 
die vaak heele uitgestrektheden bekleedt en die van Mei tot in Augus- 
tus bloeit. Aan ’t lage, sterk vertakte heestertje met de liggende of 
even zich opheffende takken vol stevige , donkergroene blaadjes met 
omgeslagen of opgerolden rand zijn de rozeroode bloemen op de top- 
pen der stengels in groepjes geplaatst, zooals bij ons met Erica tetra- 
lix, de mooie dopheide, ’t geval is. 
’t Eigenlijke heideplantje van de Alpen bloeit in ’t voorjaar , zoo- 
dra maar eenig smeltwater den pas ontdooiden grond verzacht ; ’t is 
Erica carnea ; de bloembekertjes zijn wat langer en donkerder rosé 
dan die van onze dopheide. Het komt behalve op de hooge hoogten 
ook in de lagere naaldbosschen voor, en ’t heeft tot buren veelal de 
boschbessen , precies de soorten , die in ’t oosten van ons land zoo 
algemeen zpn , namelijk de blauwe boschbes , Potgieter’s blauwbes , 
de Vaccinium myrtillus ; de roode boschbes met die ideaalmooie , han- 
gende, fijne, witte klokjes en de aan den rand gerolde bladeren, en 
onze veenbessen , Vaccinium Oxycoccus en uliginosum. 
Die te zien geeft u een gevoel van gezelligheid op een Alpenreis, 
iets huiselijks, als begroettet ge een plaatsgenoot, die aangename 
herinneringen bij u wekt, zooals ge elders weer om andere redenen 
u verheugt over een bloemenontmoeting. 
Of is het geen verrukkelijke glorie , als ge ’t Edelweis moogt 
welkom heeten , niet op de promenade van een druk toeristencentrum 
in de hand van een verkoopstertje , maar in de eigen salons van deze 
bekoorlijke Alpenbewoonster? Gnaphalium leontopodium of Leontopodium 
alpinum groeit door heel het Alpenland en altijd hoog , steeds boven 
1900 M. op steenachtige plaatsen, rotspuinvlakten, meestal in de 
nabijheid van de sneeuwgrens. De groengele bloempjes in kleine 
hoofdjes bijeengezeten , zijn op zichzelf maar nietig en onbeduidend , 
maar vele staan er dicht bij elkaar , gesteund door één omwindsel , en 
aan dat omwindsel ontleent de plant haar glorie. Witviltig zijn de 
bladeren , die het vormen , en de heerlijke , zachtwollige beharing 
dezer groote stervormig uitgespreide omwindselbladeren doet hen gelijken 
op een wit fiuweelen draagkleed voor ’t groepje bloemhoofdjes in ’t 
midden. Ook de stengel en de kleine blaadjes zijn met zachte , witte 
wol bekleed. 
