322 
KRACHT NAAR KRUIS VOOR ALPENBLOEMEN 
Alpenviolen , met de geslachtsnamen Eritrichium , Rhododendron en 
Cyclumen ; maar men bedenke , dat de Alpen buitendien , even goed 
als wp in onze lage landouwen, hun rozen hebben, hun vergeet-mij- 
nietjes en hun violen , die zeer veel op de onze gelpken. 
Daar hebt ge ’t wilde roosje uit het Alpenland , de Rosa alpina , 
met bijna alle kenmerken van onze wilde roos, tot een hoogte van 
1800 M. over ’t geheele Alpenland verspreid; dan het vergeet-mp- 
nietje, Myosotis alpestris , dat zoden vormt op hooge bergplateaux en 
buiten de sterkere beharing veel van onze Myosotissoorten heeft , en 
verder de violen van de Alpen , die er als doodgewone Stiefmütter- 
chen uitzien , soms wat grooter zooals Viola calcarata op groote hoog- 
ten in Zwitserland en Beieren , dan weer wat kleiner zooals Viola 
alpina en de welriekende Viola pinnata en soms juist als onze Viola 
tricolor van akkers , weiden en van onbebouwde gronden. 
De Alpenanemonen , geel en wit als de onze , maken een indruk 
van forschheid ; men vindt ze heel den zomer door , de witte Anemone 
alpina meer op kalkgesteente , de gele Anemone sulfurea in hoofdzaak 
op graniet in overeenstemming met haar respectieve voorliefde voor 
kalk en kiezel. 
Op onze boterbloem gelijkt zeer sterk de Ranunculu^ alpestris^ en 
witte ranonkels vindt ge vele langs de wegen en de stroompjes; 
maar echte typische Alpenkinderen , die de eigenaardigheden van de 
Alpenflora ons voor oogen stellen , zijn een paar andere van de 
Ranonkelachtigen , namelijk Anemone vernalis en Ranunculus glacialis. 
Zij vei eenigen in zich verscheiden van de kenmerken , die wp al in 
’t voorbijgaan bij de nu gememoreerde Alpenbloemen noemden, als 
daar waren de ineengedrongen groei en ’t laag bij den grond blijven, 
de sterke beharing en de warme roode of paarse tint, door anthoky- 
aan teweeggebracht, ’t Lijkt inderdaad , of ’t Alpen voorjaarsanemoontje 
zich in een warm pelsje heeft gehuld , zoo sterk wollig behaard zpn 
èn de stengel èn de buitenzij der bloemdekbladeren ; en ’t ijsranon- 
keltje , dat ’t hoogst van alle Alpenplanten zich durft wagen , heeft 
kelk en stengels als een Samojeedje in een harig kleed gestoken en 
zoekt wat warmte door de moeder aarde aan te kruipen en zpn 
kroonblaadjes ’t koesterend warme , roodgetinte pakje aan te trekken. 
Daar valt dan bij de weermiddelen in den strijd tegen de ongunst 
van de standplaats bij de Alpenbloemen naast het laag blijven, de 
beharing en het anthokyaan te wijzen op de o. a. bp de heide- 
achtigen veel voorkomende bladeren met opgerolden rand , op den 
