KRACHT NAAR KRUIS VOOR ALPEN13LO KMEN. 
323 
gedrongen vorm der dikwijls stevige , vleezige en donkergroene bla- 
deren , op de schaarschheid van éénjarige planten in ’t gebied der 
Alpen en het overheerschen van de houtige gewassen en op het typi- 
sche verschijnsel , dat hier meer dan elders planten , die voor kruis- 
bestuiving ingericht zijn, zich uit nood in vaak geheel gesloten blij- 
vende bloemen met zelf bestuiving of autogamie behelpen. 
’t Meest algemeen bekende kenmerk , aan ’t plantenkleed van ’t 
hooggebergte eigen , is het laag bij den grond blijven. Van ’t laag- 
land opwaarts valt bij vele familiën een regelmatige afneming in 
hoogte bij de planten te constateeren. Wie flink als boom zich voor- 
deed in de laagte , daalt tot struik in het middengebergte en wordt 
een kruipend, tegen den grond zich drukkend gewas op hooge hoog- 
ten. En velen brengen ’t nooit zoo ver, zelfs niet als dwergje. Niet 
allen zijn zoo sterk en hebben zooveel weerstandsvermogen als Wilg, 
Berk en Els, die in dwergwilgen , dwergberken en dwergelzen , als 
’t ware , poppenboschjes vormen op de hoogten , waar de strijd om 
het bestaan zoo zwaar is, en waar de warmte hun zoo karig toege- 
meten wordt. 
De lange, lange winter brengt enorme massa’s sneeuw, waarvan 
de hooge boomen het gewicht niet zouden kunnen dragen , zonder te 
bezwijken. De kleine heesters met de meestal smalle , stevige bladeren 
brengen het er goed af, en al wat daar in de hoogte zich wil hand- 
haven moet door den stand van stengels en van bladeren tegen den 
sneeuwdruk worden beschermd. Zeer verlengde , bijna tegen den grond 
gedrukte stammen en takken kenmerken de wilgen van het hoogge- 
bergte en wat den Bergden , Pinus montanus betreft , hij is wel door 
zijn groei het meest karakteristieke voorbeeld van een boom , op ’t 
weerstaan van de drukking door sneeuw ingericht. 
Legföhre noemen hem de Duitschers en inderdaad schijnt hij alleen 
in liggende houding het best in staat de zorgen van zpn moeilijk 
plantenleven zich van ’t lijf te houden. Zijn roodbruine stam kruipt 
dicht langs den grond en aan zijn uiteinde heft hij even zich op , 
om takken te vormen, die nauwelijks zich boven den grond verheffen 
en aan hun uiteinden een weinig ombuigen , zoodat de boom een 
kandelaar gelpkt op korten voet, waarvan de armen mooie, lange, 
donkergroene naalden en kleine roodbruine kegels dragen. 
Hij stelt geen hooge eischen aan het leven. Waar op doodsch 
graniet of kaal kalkgesteente maar een heel dun aardlaagje is ge- 
