324 
KRACHT NAAR KRUIS VOOR ALPENBLO EMEN. 
vormd , of waar de wortels in een spleet in de steeneii slechts even 
houvast en wat kruimpjes aarde vinden , kan dit dwergboompje groeien, 
en ’t vriendelijk zachte groen bekleedt de steile bergwanden of spreidt 
zich als beschermend uit over de dreigendste afgronden. Al. rukken 
en trekken de stormen aan de dichte , sterke takken , al ligt maan- 
denlang een zware sneeuwlast erop neer, de buigzame stam en zyn 
taaie takken en twijgen laten zich niet ten onder brengen. Zij houden 
stand en met de lage elze- en wilgeboschjes de sneeuwmassa’s tegen , 
die mogelijk anders tot lawinen en tot steenstortingen aanleiding zou- 
den hebben gegeven. 
Maar wie het laagblijven der planten in het hooggebergte enkel 
door den sneeuwdruk wil verklaren , die komt te staan voor onver- 
wachte moeilijkheden. Hoe hooger men de bergen bestygt, des te 
lager wordt de plantengroei , tot eindelijk hy geheel verdwijnt met 
bijna al het overige organisch leven , maar met de hoogte neemt 
niet tevens in dezelfde mate toe de dikte van de sneeuwlaag , die 
het plantenkleed dekt. Tot 2500 M. moge dat zoo zijn, wat zich 
nog hooger waagt, krijgt een minder zwaren last te dragen, want 
hooger neemt de hoeveelheid van den neerslag weer beslist af en 
ter hoogte van 3000 M. ligt de sneeuw niet dikker dan heel beneden 
in de dalen. 
En daar nu, waar de sneeuwbedekking van den winter in de 
bergstreken het zwaarst is, daar vindt men nog boomen , als sparren, 
lariksen en cederdennen , die door de groote elasticiteit van hun 
twygen en de schuine richting hunner oudere takken in staat zijn , 
zeer groote sneeuwlasten te dragen , zonder te breken of te knikken. 
De dennen en de wilgen met dien echten , kenmerkenden hoogge- 
bergte-groei van het zich tegen den grond aandrukken met sterk 
verlengde takken , die treft men echter daar , waar niet de last van 
sneeuw het zwaarste drukt. 
Ook staan de tegen den grond gedrukte houtgewassen in de streek 
der Hoogalpen vaak tegen steile wanden , waar de sneeuw niet zou 
kunnen blijven liggen , om een hevige drukking op stammen en tak- 
ken uit te oefenen, en waar zij toch, hun wortels slaande in de 
spleten der rotsterrassen , zoo dicht zich tegen ’t gesteente aanvleien , 
dat ze als met klimop heel den rotswand soms bekleeden. 
Zou dan de storm, die hevig boven woeden kan, misschien het 
opkomen van houtige planten met opgerichte stammen in de Hoog- 
alpen onmogelijk maken? Als men de nevel- en wolkenlagen over de 
