32G 
KRACHT NAAR KRUIS VOOR ALP EN BLOEM EN. 
’t Is de gesteldheid van den dampkring , die aan dit verschijnsel 
ten grondslag ligt. De lucht, die zooveel ijler is op groote hoogten, 
laat een sterkere intensiteit der zonnestraling toe , want doordien de 
luchtlagen , die de zonnestralen absorbeeren , minder dicht zijn , vragen 
zij minder voor zich en laten meer aan den grond ten goede komen. 
Die sterke intensiteit der zonnestraling, die bijvoorbeeld ter hoogte 
van 2600 M. boven de zee 11 procent grooter is dan op het niveau 
der zee , komt zeker aan de gunstige werking van de berglucht op 
der menschen constitutie mee ten goede , en plaatsen als Davos , Me- 
ran en zooveel andere ontleenen stellig mee haar beteekenis aan de 
krachtige chemische werking der zonnestralen daar in de ijle lucht 
van ’t bergland. 
Donderde metingen van de temperatuur van grond en bovenge- 
legen lucht hebben de meerderheid van den grond in dezen aange- 
toond ; in Zwitserland, zoowel als in Midden- en Zuid-Frankrijk zijn 
die waarnemingen gedaan en ook in Thibet en den Himalaya hebben 
reizigers de bovengenoemde stelling kunnen bevestigen. 
Dus zijn in ’t hooggebergte de bescheidenen en nederigen ’t meest 
bevoorrecht, en eigenlijk blykt voor hen alleen op groote hoogten 
plaats te zijn. Slechts zulke planten houden het er uit , die met haar 
stammen en haar twijgen zich leggen tegen door de zon beschenen 
gesteenten en tegen den zwarten , de rotsspleten vullenden en de ge- 
steenten bedekkenden humus. Zij immers maken het doelmatigste ge- 
bruik van de mildste warmtebron , die daar in de nabijheid van de 
wereld der ijskoningin voor hen beschikbaar is , en wat in fleren 
trots gewoon is recht omhoog met houtige stammen op te groeien 
in den luchtoceaan , dat vindt daar boven zich den toegang afgesloten , 
tenzij ze, als de nederigen en kleinen, bereid zijn , naar de omstandig- 
heden zich te schikken en , evenals de kleinste Alpenorchideetjes en 
de laagste heideplantjes , onafgebroken , ook zelfs met hun stam en 
met hun in lage streken opgerichte takken , dicht zich aan te leggen 
tegen de koesterende aarde. 
Nog is er iets, dat heel duidelijk illustreert, hoe met de hoogte 
de intensiteit der zonnestraling toeneemt. Ieder kent in berglanden 
het verschil tusschen de berghellingen naar gelang ze al of niet op 
’t Zuiden liggen , dus zich keeren naar de zonzijde. Tegen de lang 
in de zon liggende hellingen reiken de planten veel verder omhoog 
dan tegen de beschaduwde of maar gedurende korten tijd door de 
zonnestralen getroffen zijden van een berg , en ’t komt wel voor , dat 
