EEN CriEllOKEESCfl DAGBLAD. 
331 
bad te Princeton. Behalve den drukker en diens onderhoorigen , 
waren nog twee vaste medewerkers aan het blad verbonden. Onge- 
lukkig is dit in de laatste jaren al meer en meer de kampplaats 
geworden voor strijdlustige politici, wat het gevolg had, dat het 
langzamerhand alle gezag bij de Cherokeezen verloor en weinigen 
hunner het meer lazen. 
Dat men andermaal een soortgelijk blad zal uitgeven , is volgens 
DiiAPER niet te verwachten. Want onder de Indianen is het aantal 
dat in een courant belang stelt gering en er zijn slechts weinige 
blanken , die de taal genoegzaam verstaan om ze te lezen. 
Hoe waren de Cherokeezen aan hun schrijftaal gekomen? 
Sedert lang wist men , dat deze de vinding was van den bovenge- 
noemden oprichter van het dagblad , sequoyah , door zyn stamgenooten in 
de wandeling george guess geheeten , omdat hij gewoon was te zeggen : 
»I guessed my idea”. Deze, die volgens jorissen een blanke tot vader 
had (draper noemt hem kortweg een Cherokees) , hield zich aanvan- 
kelijk met den landbouw bezig en was reeds een goede 30 jaar , 
vóórdat hij door zijn geestesgaven de aandacht trok. Bovendien 
was hij aan den drank verslaafd en dikwijls weken achtereen dronken. 
Doch opeens kwam er een ommekeer. Zijn aandacht viel op de 
zilveren versierselen (ringen , armbanden , sporen , enz.) zijner stam- 
genooten en de lust beving hem die na te maken. Hij liet het 
drinken na, oefende zich zonder eenige leiding in het smeden en 
bracht het zoover , dat hij zich als zilversmid kon vestigen. 
Hoe hij daarna tot het uitdenken van een schrijftaal van het 
Cherokeesch kwam , verhaalt draper naar aanleiding van de onlangs 
in een Indiaansch huis gevonden aanteekeningen van een oud zee- 
kapitein , die SEQUOYAH persoonlijk gekend had. 
Op een goeden dag, in ’t voorjaar van 1823, was deze met 
kennissen in de voorgalerij van zijn zwager’s woning gezeten , toen 
een hunner een in ’t Engelsch geschreven brief voorlas. Het gesprek 
viel hierdoor op de verwonderlijke kunst der blanken om door tee- 
kens op een stuk papier elkander hun gedachten te openbaren, guess 
alleen deelde niet in de algemeene verwondering en gaf als zijn 
meening te kennen , dat de roodhuiden , als zij zich inspanden , dit 
in hun taal evengoed tot stand konden brengen als de blanken in 
de hunne. Een uitbundig gelach volgde , wat nog verdubbelde , toen 
guess zonder verder iets te zeggen een leisteen opnam en met zijn 
