DISTILLEKllEN EN KOKEN VAN METALEN IN GLAS. 
349 
de verhitting voortgezet tot 1375o. In het lange been der dikwandige 
kwartsglasbuis had men toen geheel onderaan een zwakken zilver- 
spiegel , die in verdund salpeterzuur gemakkelijk oploste , daarboven 
een strook van 5 — 6 m.M. zonder eenig beslag en daarop volgde dan 
een goudspiegel. Deze, in koningswater opgenomen, gaf na bijvoeging 
van ijzervitriool 1,6 milligram aan goud. Dit laatste is dus zelfs in het 
luchtledig moeilijk vluchtig en zou men voor een werkelijke distillatie 
toestellen moeten hebben, die veroorloven tot ongeveer 1800<^ te gaan. 
Toch kan, gelijk uit het bovenstaande blijkt, reeds nu een handige 
proefnemer aan een auditorium de vluchtigheid van het goud laten 
zien en tegelpkertijd het daarin nooit ontbrekende zilver, dat zich 
als vluchtiger T eerste afzet. 
In ronde cijfers uitgedrukt , is derhalve het éénwaardige zilver in 
vacuo distilleerbaar bij 1400°, het tweewaardige koper by 1600°, 
en het driewaardige goud bij 1800°. 
De tweede reeks proeven had tot doel voor het luchtledig nauw- 
keurig de kookpunten van metalen vasttestellen , voorzoover dat met 
de beschrevene hulpmiddelen mogelijk was. De daarvoor gebezigde 
kwartsglasbuis is , ter hoogte van 0,24 M. , nagenoeg rechthoekig 
omgebogen , zoodat de dampen uit dit bijna horizontale en ge- 
durende de proef niet verwarmde stuk terug moeten vloeien. In 
het gesloten , iets verwijd benedeneind is zijdelings een nauw en van 
onderen gesloten kwartsglas-buisje ingesmolten , waarin een thermo- 
element plaats vindt , dat de temperatuur nabij het kokende metaal 
moet aanwijzen. Die ,,binnen”-temperatuur is, naar men begrijpt, ge- 
durende de proefnemingen steeds lager dan de bad-temperatuur , 
aangezien buis en inhoud deze van de lucht in den porceleinen 
cilinder moeten overnemen. Groot vooral wordt het verschil natuurlijk 
terwijl het metaal smelt , waardoor de binnentemperatuur op dezelfde 
hoogte staan blijft en dan later , als het gesmoltene metaal kookt. 
Ook in deze proeven wordt de cilinder verticaal verschuifbaar op- 
gesteld , maar — andersom als in de eerste reeks — wordt de 
opening nu van onderen door een micaplaat gesloten en de kook- 
huis er boven in vasten stand opgehangen. Door den cilinder min 
of meerder ver op te trekken , wordt de buis van onderen naar 
boven over een korter af langer stuk verhit en kon men zoodoende 
gedurende het koken de metaaldampen tot kleinere of grootere 
hoogten doen opklimmen. Deze hoogten (,,Steighöhen”) werden ge- 
