KRACHT NAAR KRUIS VOOR aLPENBIX)BMEN. 
359 
waardigste wijze wordt vastgehouden , om te gelegener tijd te dienen 
’t zij als er schaarschte is binnen ’t bereik der wortels , ’t zij om in 
de behoefte van de plant aan stikstofverbindingen te voorzien , want 
kleine dieren verongelukken niet zelden in zulke bladkommetjes, en 
in den regen is toch altijd , in hoe geringe mate dan ook, salpeterzuur 
en ammoniak aanwezig. 
De houtige deelen der planten vervoeren ’t onverwerkte voedingssap 
naar de plaatsen , waar het moet worden omgezet en verwerkt , en 
’t overtollige water vindt zijn afvoerweg langs die deelen der bladeren , 
waar de verdamping ’t best kan plaats hebben. 
Waaruit bestaat meestal een vlak uitgespreid, groen blad? Cellen, 
met chlorophylkorrels gevuld, zijn rechtop naast en boven elkaar 
geplaatst en door die weeke saprijke weefselmassa loopen de vertakte 
vaatbundels voor ’t vervoer der sappen. Buitendien .zijn er nog cellen- 
reeksen , dienend ter wegvoering van de in de groene cellen voort- 
gebrachte organische stoffen , en weer andere celgroepen zorgen voor 
de bevestiging van ’t geheel en zijn als steunsels en als draagbalken 
op bepaalde plaatsen aangebracht. Om alles sluit de stevige opperhuid. 
Nog is opmerkelijk aan dit wondermooie plantenorgaan , dat de 
bouw der groene cellen vrpwat verschilt, naarmate men den boven- 
of den onderkant van ’t blad onderzoekt. Boven , dus onder de opper- 
huid aan de bovenzij, hebben de groene cellen den vorm van regel- 
matig naast elkaar gelegen prisma’s of cylinders en al die korte 
buisjes samen vormen het bekende palissadenweefsel. 
Dit rust op een weefsel van veel losseren bouw , het sponsparen- 
chym of ’t sponsweefsel , dat zich aansluit aan de opperhuid der 
onderzijde van het blad. De cellen daar zijn minder donker van tint, 
omdat ze niet zoo vol van bladgroenkorrels zijn ; haar vorm is hoekig , 
bochtig , soms elliptisch en vertoont naar verschillende richtingen 
uitzettingen of uitstulpingen , zoodat de daarmee aan elkander slui- 
tende cellen tusschen zich ruimten openlaten, holten en gangen, door 
zuilen , bruggen en bogen verbonden. Lucht vult die intercellulaire 
ruimten , en daar zij met elkander in gemeenschap staan , kan men 
hier van een deugdelijk ventilatiestelsel spreken. 
Dit laatste wordt namelijk mogelijk gemaakt , doordien er in 
de harde, voor waterdamp slechts moeilijk doordringbare huid 
openingen aanwezig zijn, die den waterdamp en andere gassen kun- 
nen laten uitstroomen. Die huidmondjes of stomata zijn van ontzag- 
gelijk groote beteekenis voor ’t leven van de plant; ’t zijn eigenlijk 
