3G2 
KRACHT NAAR KRUIS VOOR ALPENBLO EMEN. 
alle water in droppels laten afrollen , omdat het de atmosferische 
lucht niet kan verdringen uit de inzinkingen , waarin de huidmond- 
jes dus voor vocht en voor verstopping heerlpk beveiligd liggen ; 
verder de ophooging van de omgeving der huidmondjes met een 
walletje of de ligging der huidmondjes enkel in bepaalde kuiltjes en 
groeven of in voor vocht ontoegankelijke hoekjes. 
Al die maatregelen nu vindt men , soms verscheiden tegelijk bij 
een enkele plant, toegepast in de wereld der Alpenplanten ; die alle, 
en daarbij den hier nog niet genoemden, dien van ’t opgerolde blad. 
Juist die inrichting der opgerolde bladeren is typisch voor de flora 
van de Alpen ; zij maakt het mogelijk dat ons veldjes van Azalea 
procumbens toelachen daarboven , dat er Roestbladige Alpenrozen 
schitteren en dat heideplant en boschbes er de bekoorlijkste kussens 
en zoden vormen. 
Het opgerolde blad is steeds ongedeeld , van geringe grootte en 
heeft omgebogen randen , die ook wel meer of minder omgekruld 
zijn , zoodat zich de onderste , naar den grond gekeerde zijde als uit- 
gehold voordoet, terwijl de bovenkant gewelfd is. Soms is de oprol- 
ling zoo sterk , dat ze een volkomen holte omsluit , door een spleetje 
slechts met de buitenwereld in gemeenschap staande. Dit valt heel 
duidelijk waar te nemen bij onze Kraaiheide, Empetrum nigrum^ waai- 
de omgerolde bladranden zoo dicht aaneensluiten , dat het lijnvormig 
blad tot kokertje is geworden. 
Sluiten de opgerolde bladranden niet zoo vast aaneen , dan krijgt 
de onderzij van ’t blad ’t karakter van een gootje. Kijk bij de eerste 
de beste dopheideplant met de rosé vaasbloempjes maar eens naar 
de groene blaadjes , ’t zijn alle aardige, groene gleuven. 
Al lijken de bladeren met opgerolde randen vaak stijf, ze zijn 
inwendig zacht en teeder , hun sponsparenchym neemt veel ruimte 
in , is zeer los en ligt juist in die groefjes en gootjes , waar zijn tal- 
rijke huidmondjes heel veilig zijn , ook al omdat de gootjes meestal 
van een waslaagje zijn voorzien. 
Azalea procumbens ^ dat algemeene plantje van de hooge hoogten, 
ook wel de Liggende Alpenheide genoemd, heeft breeder bladeren 
dan de gewone heideplanten , en de aan beide zijden omgerolde ran- 
den vormen dus twee groefjes. Dompelt men een bebladerd takje 
van dat aardige Alpenplantje onder water in een beekje , als er daar 
in het heerlijk hooggebergte bijna altijd wel te vinden is , dan ziet 
men. langs de beide lengtegroeven twee langgerekte luchtbellen schit- 
