BENIGE TIJGERSOORTEN VAN DEN INDISCHEN ARCHIPEL. 
met een aantal tamelijk groote , donkere vlekken bedekt , welke ver 
uiteen staan , bij andere zyn de vlekken veel talrijker , maar kleiner 
en meer samengedrukt. Ook komt het voor, dat de vlekken zeer 
onregelmatig , als gezaaid zyn , of langs den ruggestreng eenige rijen 
vormen zonder samenhang. Bij andere neemt men weer alleen eenige 
strepen waar, voornamelijk op den achterrug. De onderdeelen zijn 
echter altijd witachtig. 
De Dwergkat houdt zich, volgen junghuhn , uitsluitend op in 
hooge hoornen, 70 a 100 voet boven den grond, op de met mos 
bedekte takken. »Geen enkel dier klautert zoo snel en springt zoo 
vlug”, zegt hij , »als deze wilde kat.” Hij verlaat de boomen bijna 
nooit en vindt daar dan ook in de talrijke vogels , zonder veel 
moeite , genoeg voedsel ; want vogels vormen het hoofdbestanddeel 
daarvan. 
Bij het vellen van boomen krijgen de Javanen hem dikwijls in 
handen, jünguühn bracht de jongen op van deze kat. Zij speelden , 
als zij zich onbespied achtten , als jonge huiskatten , maar bleven , 
ondanks alle moeite , steeds schuw en wild. 
»De worp”, zegt dr. hagen, » schijnt steeds uit twee stuks te 
bestaan , ten minste ik kreeg meermalen steeds twee jammerlijk 
miauwende zuigelingen , die echter buitengewoon wild waren en 
beten en krabden. Een huiskat nam ze aan en den volgenden dag 
lagen zij vreedzaam in het nest met het katje dat de huiskat had. 
Dat duurde zoo veertien daag. De kleinen bleven wild en vlogen , 
telkens als een mensch naderde , woest op. Op een morgen lag er 
een dood in den mand en de andere was verdwenen. 
Alle andere jonge dieren , welke ik gehad heb , waren zóó wild 
dat ik twijfel aan de mogelijkheid om deze kat te temmen.” 
