384 
UE VENEN IN OOSÏELIJK DRENTHE. 
westzijde bij oostenwind. Spoedig is nu het terrein in brand gezet. 
Is het weer voor den veenbrand gunstig , dan laat men den brand 
aan zijn lot over. Maar we stellen ons voor, dat de veenbranders dit- 
maal niet zoo gemakkelijk hun doel bereiken en zulks om daar- 
door eene betere beschrijving van zoo’n veenbrand te geven, ’t Heeft 
voor vier of vijf dagen nog geregend en de lucht staat niet zoo , dat 
men op voortdurende droogte hopen mag. Het vuur is over ’t veen 
uitgestrooid , maar wil zich niet genoeg verspreiden , de veenkluitjes 
nemen nog niet gretig het vuur aan , zoodat de arbeiders er weer 
door moeten. En nu wordt het werk bezwaarlijk , want zij moeten 
die plekjes opzoeken, waar het gestrooide vuur niet » opgekomen” is. 
Omringd door den dikken rook die het uitzicht belemmert , zoekt 
men nu de niet brandende plekjes op. Waar ’t vuur nog eenige levens- 
kracht toont, bukt de werkman zich, om dat met den mond wat aan 
te blazen en strooit hij even later met de vuurpan dat aangewakkerd 
vuur weer in den naasten omtrek. Een paar mannen hebben zoo een uurtje 
gewerkt, ’t Is een zwak windje , waarbij de rook omhoog trekkend- 
niet afgevoerd wordt , wat lastig is voor den veenbrander , wijl hij 
niet met het hoofd boven den rook staat. Maar er komt eene 
kleine windvlaag. De rook drijft af, de veenbranders zien elkander 
nu bij afwisseling weer, de afdrijvende en telkens opnieuw weer 
opkomende rookwolken worden dichter , het vuur wint , zoodat 
hier en daar zelfs vonken wild omhoog springen , waarbij de 
kleederen der mannen niet meer veilig zijn. Een eigenaardig 
knappen en piepen wordt gehoord , veroorzaakt door heidestengels 
of worteltjes van de heideplanten, die door het vuur aangetast 
worden. Heidetoppen , nog bevestigd aan de veenkluiten waarop 
zij groeiden, worden door de vlam aangetast en vallen af, de hiel- 
en daar even opflikkerende vlammetjes verwarmen de losse veen- 
brokken , waarvan de scherpe en wat uitgedroogde kanten en hoeken 
nu smeulend afbranden. Zware rookwolken belemmeren het uitzicht 
over den omtrek , zelfs de grond onder de voeten is niet meer zichtbaar 
wegens den daaruit 'opstijgenden rook en als de veenbrander naar boven 
kijkt, ziet hij een enkele maalde helder schijnende zon, wier weldadige 
warmte den veenbrand begunstigt , in koperkleur gehuld , wijl de 
rook reeds tot eene aanzienlijke hoogte is opgestegen ; en de land- 
lieden , die in de nabijheid aan het werk zyn en zich onder den rook 
bevinden , worden genoodzaakt hun werk te verlaten , omdat die te 
lastig wordt voor de ademhaling en voor het gezicht, De veenbran- 
