DE VENEN IN OOSTELTJK DRENTHE. 
387 
zijne paarden bestuurt, die de egge voorttrekken om het zaad onder 
den grond te brengen, werken vrouwen en meisjes met den veenbak , 
om het nog niet overal vlakke veen te effenen ; want waar dat 
nagelaten werd zou men in den herfsttijd de boekweit niet geregeld 
kunnen afmaaien. 
Omstreeks het midden van Augustus leverde dan in den 
tijd der veenboekweitcultuur het oostelijk deel van Drenthe een 
allerbekoorlykst tafereel op. De veenboekweit stond in vollen 
bloei en bedekte het grauwe dal nu schijnbaar met een groot wit 
kleed. Eiken Zondagnamiddag begaven zich landbouwers uit de 
naburige dorpen naar het veen, om den stand van het gewas 
op te nemen; veel werd er gesproken over de verwachting van den 
oogst , en die bezoeken werden herhaald tot de vrucht rijp geworden 
en ingeoogst was. Men vertelde elkander wiens gewas het beste 
scheen , er werd geoordeeld over de omstandigheden , die bij het 
veenbranden en na den zaaitijd hadden plaats gehad , om op die 
wijze meer ervaring te bekomen van die belangrpke cultuur. Was 
het gewas bijna of geheel tot rijpheid gekomen , dan vreesde iedere 
landbouwer voor den wind , die veel schade aan het gewas kon 
veroorzaken , omdat het beste en zwaarste zaad dan het eerst afwaait. 
Mannen en vrouwen spoedden zich naar het veen , de eerste om de 
boekweit te maaien , de laatste om de gemaaide stengels te verza- 
melen tot » bollen^’ of schoven. Werd de oogst door drogend weer 
begunstigd , dan was in September alles in de weer om het gewas 
binnen te halen. In den vroegen ochtend trok men naar het veen , 
om het droge gewas op wagens te laden , in den laten avond keerde 
men van daar terug ; en daar de afstanden van de dorpen en gehuchten 
tot het veen groot waren , kon men per dag niet meer dan drie of 
vier wagenvrachten aanvoeren. Vele bezwaren waren aan dit werk 
verbonden , want het veen was op vele plaatsen vaak zoo nat en 
vochtig , dat paarden en wagens er in wegzonken , waardoor paarden ont- 
spannen en vrachten ontladen moesten worden , wat veel vertraging 
veroorzaakte. Om dat echter zooveel mogelijk te voorkomen , worden 
voorbehoedmiddelen ter hand genomen door de voeten der paarden 
te voorzien van plankjes, die men »trippen” noemt, waaraan ijzeren 
beugels bevestigd worden, zoodat zij juist passend zijn voor de 
paardevoeten en met touwtjes daaraan worden verbonden. Ook 
worden voor dit doel de meer goedkoope , doch kunstig gevloch- 
tene strooschoenen gebruikt die men »kuffen” noemt, terwijl de 
