EEN EN ANDER UIT DE GESCHIEDENIS 
VAN DE GANS 
DOOR 
G. KALSBEEK. 
De gewone, oude gans werd reeds in de oudste tijden gefokt. On- 
bekend is het echter , waar zij het eerst als huisdier is gehouden : 
in het oude Egypte , in Babylon , in Indië of in Midden- of Noord- 
Azië, of zelfs in het Noorden van Europa. Wel is algemeen bekend, 
dat de Egyptenaren reeds sedert eeuwen een wilde (de Nijlgans) en 
een tamme gans onderscheidden en dat de eerste aan Isis gewijd was. 
Wel weet men ook, dat dit oude volk de tamme ganzen in menigte 
kweekte , ze veel als voedsel gebruikte en dat ze dan ook dikwijls 
op de monumenten voorkomen. 
V. HEHN zegt in zijn „Kulturpflanzen und Hausthiere in ihrem 
Uebergang aus Asien’’ over den oorsprong van de gans als huis- 
dier: „De wilde, grijze gans of schierling (Anser cinereus) , de be- 
kende stammoeder van onze gewone tamme gans , kan in ’t begin een 
zeer gezocht jachtwild aan meren , stroomen en in waterrijke streken 
geweest zpn , zooals zij dit tegenwoordig nog is bij de Nomadenstam- 
men in Midden-Azië. Zoolang zij menigvuldig en zonder veel moeite te 
verkrygen was, bestond er geen behoefte, ze in gevangenschap te fok- 
ken. De moeite daaraan besteed zou ook doelloos geweest zijn ; want 
zoolang een volksstam nog op den ondersten trap van beschaving stond , 
paste een vogel , die 28 dagen noodig heeft om te broeden en dan 
nog een tamelijk langen tijd voor het groot brengen der jongen , al 
zeer slecht in de huishouding van zulk een zwervend volk. Toen 
26 
