394 
EEN EN ANDER UIT DE GESCHIEDENIS VAN DE GANS. 
zoo’n volksstam zich echter in een bepaalde streek ging vestigen , al 
was het in het begin dan ook maar voor niet te langen tijd , konden 
jonge ganzen gemakkelijk uit de nesten genomen en met gebroken 
vleugels verder worden grootgebracht. Stierven de jongen , dan werd 
de proef herhaald tot zij eindelijk gelukte , want de wilde gans 
behoort tot de meest gemakkelijk te temmen vogels”. 
Nu is het echter een algemeen bekend feit, dat de gans niet in 
het Zuiden van Europa of in Noord- Afrika broedt, maar in den herfst 
met de reeds volwassen jongen in het gebied van de Middellandsche 
zee trekt. Het is dan ook meer waarschijnlpk , dat bovengenoemde 
methode om de gans tot huisdier te maken, in Noordelijk Azië en 
Europa (Noord-Duitschland en Scandinavië) is toegepast , dan in de 
klassieke landen. 
Dat ook de oude Grieken de tamme gans gekend en gefokt heb- 
ben , bericht reeds homerus. Volgens de Odyssee bezat peneeope 
20 ganzen en werd op de bezittingen van koning menelaus het 
mesten van ganzen bedreven. Evenals bij de Romeinen gold ook bij 
"de Grieken de gans als het zinnebeeld van een waakzaam behoedster 
•van huis en erve, en men beeldde op het graf van een goede huisvrouw 
een gans af, om daarmede de zorgzaamheid en waakzaamheid van 
*de afgestorvene te symboliseeren. 
Dat de gans , nadat zij het Romeinsche kapitool voor overrompe- 
"ling door de Galliërs behoed had (390 vóór Chr.) , welke geschiedenis 
onzen lezers wel allen bekend zal zpn , nog in eer en aanzien klom , 
behoeft wel geen betoog. Zoo werden , om een voorbeeld te noemen , 
korten tijd daarna de redders van het Kapitool door de straten van 
Rome gedragen , met purper en goud versierd. 
De Romeinen hielden de ganzen gedurende den legtijd in een om- 
muurd perk, met steenen leghokken. Varro en columella beschrijven 
zulke oud-Romeinsche fokkerijen , chenoboscia of anseraria genoemd. 
De eerste naam duidt aan , dat de Romeinen deze wijze van handelen 
hebben overgenomen van de Grieken. ^ 
Aristoteles bericht , dat de tamme gans 30 dagen , varro en colu- 
mella daarentegen , dat zij zoolang alleen bij koud weder , maar bij 
warme temperatuur niet meer dan 25 dagen broedde. Horatius, pal- 
LADius en PLiNius roemen den fijnen smaak der ganzelevers en mel- 
den , dat deze het lekkerst en het vetst werden , wanneer men de 
^ Zie Album der Natuur 1882, bladz. 374. 
