EEN EN ANDER UIT DE GESCHIEDENIS VAN DE GANS. 
395 
dieren met gedroogde en daarna in melk geweekte vijgen 30 dagen 
lang voederde. Het verkygen van groote ganzelevers schijnt in het 
oude Rome toch een zeer gewichtige rol te hebben gespeeld. Mar- 
ciALis en JUVENALis schertsten over door honig- en melkmesterij 
overdreven groote ganzelevers , die aan omvang de grootte van 
een kleine gans overtroffen, evenals over zekere »Ganzelever-baron- 
nen”. Volgens w. marschall werd het vleesch van de gans door de 
oude Romeinen niet gegeten, omdat het genot er van voor plebeïsch 
gold , wel echter ganzepooten , welke geroosterd en in een ragout van 
hanekammen opgediend werden. 
Witte ganzen werden boven grpze verkozen en volgens plinius 
stonden by de Romeinen vooral die ganzen in hooge achting , welke 
uit Noord-Frankrijk , België en ons land den weg van de Morini naar 
Rome op hun eigen voeten hadden afgelegd. Ook de Oud-Gerrnaan- 
sche kleine, witte, half wilde ganzen werden in Rome hooggeschat, 
vooral wegens hun schoone , zachte donsveeren , die „gantae” genoemd 
werden. Plinius vertelt, dat de bevelhebbers van Romeinsche hulp- 
troepen dikwyls werden aangeklaagd, omdat zij niet zelden gansche 
cohorten uitzonden om ganzen te vangen , inplaats van ze op wacht- 
posten te plaatsen. »De weelde”, voegt hij er bij, „is zoo hoog ge- 
stegen , dat heden ten dage de menschen hun hoofd niet meer 
te slapen kunnen neerleggen , dan op een kussen van ganzeveeren.” 
Het fokken van ganzen werd overigens voor een lastig werk ge- 
houden, daar de dieren voor de veldvruchten schadelijk waren en 
het gras door hunne uitwerpselen bedierven. Ganzeneieren werden 
vaak door kippen uitgebroed , maar wegens de gr ootte dier eieren 
kon een kip er maar weinige bebroeden. De veeren hadden een 
waarde van 5 Denariën (ongeveer 2 gulden) per pond ; men plukte 
de ganzen tweemaal in het jaar : in de lente en in den herfst. 
Uit het bovenstaande hebben we kunnen zien , dat de ganzenteelt 
sedert onheugelijke tijden door de Germaansche volken werd uitge- 
oefend en krijgt ons vermoeden , als zou , door de jonge ganzen uit 
het nest te nemen , hun de vleugels te breken en ze dan op te fokken , 
zoo het telen van ganzen het eerst in de Noordsche landen ontstaan 
zijn , een hooge mate van waarschijnlijkheid. 
Dat de gans dan ook meermalen in de Germaansche mythologie 
optreedt, ligt voor de hand: zij was zelfs aan Wodan gewijd. Wij 
willen daaromtrent slechts het volgende aanstippen. In dien oud- 
Germaanschen heidentijd werden als dankoffers in den oogsttijd aan 
