WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
3 
Bevruchting van Paris. — Paris quadrifolia^ de vierbladige eenbes onzer Lim- 
burgsche bosschee en Trillium grandiftorum ^ een Liliacee, bevestigen in hoofdzaak 
in hun bevruchtingsverschijnselen wat de jongste onderzoekingen van nawascein 
en GUIGNAKD daaromtrent bij andere lelie-achtige gewassen geleerd hebben. Ook 
hier wordt de kern van den einbryozak door het tweede spermatozoïde bevrucht 
en ontstaat zóó het endosperm of kiemwit. Het ontstaan der beide spermatozoïden 
door deeling van de generatieve cel in de stuifmeelbuis kan men in culturen 
van stuifmeel korrels in den hangenden druppel reeds na 20 — 24 uren zien; zij 
zijn draadvormig en 10 tot 12 maal zoo lang als dik. Bij den overgang in den 
embryozak worden zij korter en dikker; daarbij schijnen zij gelijkwaardig te 
zijn en hangt het slechts van het toeval af, welke van hen de eicel en welke 
den embryozak bevrucht. Zeer enkele malen bevrucht het tweede spermatozoïde 
bij Trillium. een der synergiden in plaats van den embryozak. De bevruchting 
van de kiemzakkern kan vroeg of laat, soms zeer laat geschieden; ook is de 
copulatie van de beide kiemzakpoolkernen , die daaraan voorafgaat, meestal zeer 
onvolkomen. 
Het aantal chromosomen der sexueele kernen is voor Paris 12, voor Trillium 
6 ; dat der vegetatieve kernen dus, als gewoonlijk, het dubbele daarvan (a. ernst , 
Chromosomen-reduclion , Entmckelung des Embrgosackes und Befruchtung bei Paris quadri- 
folia und Trillium grandifiorum. Flora., Erganzungsband 1902). D. V. 
De antipoden der Lillaceeën zijn door t. ikeda onderzocht en wel voor 
Tricgrtis hirta, een plant die in Japan in het wild groeit. Zij vertoont, evenals 
andere Liliaceeën , de dubbele bevruchting. In de eicel legt zich het eene sper- 
matozoïde tegen de kern aan ; beide deelen platten zich af en zijn dan onge- 
veer even groot en van denzelfden vorm. Men ziet geen ander onderscheid dan 
dat een nucleolus in het spermatozoïde ontbreekt, maar in de eikern aanwezig 
is. De grens tusschen beide kernhelften wordt allengs onduidelijk en daarmede 
is de bevruchting voltooid. Het tweede spermatozoïde bevrucht de kern van 
den embryozak en zwelt daarbij zeer sterk aan, wordt in vorm gelijk aan die 
kern, maar de chromatine-draden van beiden blijven lang gescheiden. Eerst later 
krimpt deze reuzenkern allengs in, daarbij allerlei vreemde vormen aannemend. 
Daarop volgen de deelingen, terwijl de cellen van het endosperm zich eerst ont- 
wikkelen als de kiem bijna rijp is. 
De moedercel van den embryozak ontstaat als gewoonlijk in de subepidermale 
cellen, laag aan den top vau den nucellus van den zaadknop, deelt zich in vieren 
en terwijl de drie buitenste cellen geresorbeerd worden, ontwikkelt zich de 
binnenste of onderste tot kiemzak. Onder den kiemzak vormt het nucellus-weefsel 
een soort van kanaal van de chalaza tot aan de antipoden ; ikeda meent dat 
dit kanaal, dat geen zetmeel bevat, het vloeibare voedsel uit den vaatbundel 
en het vaatmerk naar de antipoden brengt en dat deze laatste speciaal belast 
