8 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
weid also. twee dieren aan ’t vechten waren. Naar buiten gaande zag hij zijn 
kat, een witte, zitten in verdedigende houding; maar tegen wien of wat zij 
zich verdedigde bleek hem niet dadelijk. Het was iets onbepaalds, dat in de 
schaduw op den grond lag. Zoodra de kat haar meester zag trok zij stilletjes af, 
overtuigd als ’t ware dat haar taak nu geëindigd was en hij het zaakje wel 
verder zou opknappen. De eerst onzichtbare vijand bleek nu een zeer venijnige 
slang te zijn; maar wat het zonderlingst was, deze bewoog zich met moeite, 
ofschoon hij niet gewond was. Alles deed denken dat hij door de kat gehypno- 
tiseerd was. 
Over het algemeen zijn katten voor slangen niet bevreesd , zij maken er jacht 
op en dooden ze, zonder zelf gebeten te worden. Toch kan het wel zijn dat de 
slangen hen bijten; maar zij bijten in de pels zonder die door te bijten. En mochten 
zij later in het vleesch bijten , dan is de hoeveelheid gif zoo klein , dat zij het 
dier niet meer schaadt. Eens zag de correspondent een hen een van de meest 
venijnige slangen in den bek dragen; zij hield hem vast in het midden, zoodat 
de kop zich bewoog langs den hals en den rug van de hen. Klaarblijkelijk had 
de slang gepoogd den vogel te bijten; maar hij had geheel tevergeefs in de 
vederen gebeten. (^Revue Scientijique , 30 Aoüt 1902). v. u. V. 
Het ruien der eenden. — Over het algemeen zijn de vogels tijdens het ruien 
ziek; zij verliezen hunne gewone levendigheid en schijnen afgemat. Toch hindert 
hen die verwisseling van vederen in andere opzichten niet. 
Anders is dit echter bij de ganzen en eenden, die tijdens het ruien zelfs niet 
vliegen kunnen. De Samojeden maken daarvan ook gebruik door in dat tijdperk 
jacht te maken op de wilde ganzen, die zij anders niet kunnen bemachtigen; 
en dit levert hun geen onaardige winterprovisie. 
Al staan echter ganzen en eenden in dit opzicht gelijk , de mannetjeseenden 
hebben bij de eerste dit voor, dat zij een middel bezitten om, zonder zich te 
verdedigen, aan het gevaar zich te onttrekken. Hun vederdos neemt tijdens het 
ruien een kleur aan, weinig verschillende van de neutrale kleur die de pluimage 
der wijfjes kenmerkt. 
In een onlangs verschenen boek — Nnatural History of the duck^ London , long- 
MANS BROTHERS — onderwerpt de heer millais dit verschijnsel aan een nauw- 
keurig onderzoek , hetwelk hem tot het resultaat brengt dat de woerden over 
twee derden van hun lichaam tweemaal ruien en dat gedurende dat gansche 
tijdperk hun kleed langzamerhand en voortdurend van kleur verandert. Daaren- 
boven heeft, volgens den schrijver, de vogel het in zijn macht het ruien te 
vervroegen of te verlaten, ja kan hij zelfs de afscheiding van de kleurstof, die 
hem dient om zich te vermommen, naar willekeur tegenhouden of bevorderen. 
{Nature, 30 Aout 1902). v. d. V. 
