12 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
overwoekeren andere organismen de planten en gaan zij te gronde. In den be- 
ginne groeien zij echter krachtig, vormen nieuwe bladvormige vinnen en maken 
soms rhizoïden uit de onderste vinnen, waarna deze afvallen en zich tot nieuwe 
plantjes ontwikkelen. Dit proces van vegetatieve ontwikkeling laat zich op die 
wijze nauwkeurig nagaan , en werd in het Aquarium te Dublin onderzocht door 
E. PERCEVAL WRIGHT. {^Notes from the botanical school, Dublin, 1902, p. 174). 
Tweekernige cellen van Spirogyra worden zooals bekend is verkregen door 
storing van het proces van celdeeling , als de wand tusschen de beide kernen 
nog een opening heeft , groot genoeg om een der beide kernen door te laten. 
In zulke cellen plaatsen de kernen zich dan in het middenvlak naast elkander. 
Dientengevolge is de wand hier dichter bij de kernen dan gewoonlijk en groeit 
deze in tangentiale richting sterker, zoodat de cel tonvormig wordt. Allengs 
komen ook meer verwijderde deelen van den wand onder dezen invloed en de cel 
wordt weer cilindrisch , maar breeder en grooter dan vroeger. In zulke reuzen- 
cellen plegen de deelingen langzamer te gaan dan in de gewone gevallen , zoodat 
de elementen niet alleen breeder, maar ook langer worden. Alles neemt dan 
de normale gedaante aan , maar op grooter schaal. 
Gerassimow, die dit in aansluiting aan zijne vroegere ontdekkingen onder- 
zocht , ziet hierin een verhoogde inwerking der kernen op den celgroei , als gevolg 
van de grootere in elke cel aanwezige kernmassa. Deze toch is in de tweekernige 
cellen verdubbeld. [Zeitschrift f. allg. Physiologie. Bd. 1. 1902, p. 220). 
D. V. 
Zwermsporen van Hydrodictyon. Het verschil tusschen centripetale en centri- 
fugale celdeeling, dat in de latere ja ren zeer op den achtergrond getreden is, 
neemt in den allerlaatsten tijd weer in beteekenis toe, nu het aantal gevallen van 
centripetale deeling bij de Thallophyten steeds grooter wordt en het blijkt, 
dat ook de gelijktijdige deelingen in groote aantallen kleine cellen op die wijze 
plaats vinden. Deze deelingen toch vinden niet plotseling plaats maar allengs, 
van de buitenlaag van het protoplasma uitgaande, door middel van insnoering. 
Vele stadiën van dit proces, die men vroeger over het hoofd had gezien, zijn 
door HARPER’s onderzoek van Synchitrium , Pilobolus, Sporodinia en Fuligo aan 
het licht gekomen, klebs vond ditzelfde voor Hydrodictyon, klebahn voor 
Sphaeroplea annulina, enz. 
H. G. TIMBERLAKE heeft iiu het ontstaan der tallooze sporen in de cellen van 
het waternet, Hydrodictyon utriculatum uitvoerig ondei’zocht. De kernen deelen 
zich, trots hunne kleinte, op de gewone, zoogenoemd indirecte wijze en 
toonen ook de centrosomen. Het protoplasma deelt zich daarna allengs, te be- 
ginnen met de buitenlaag, door middel van insnoering en deze insnoering gaat 
zoo lang voort, tot alle kernen van elkander door een protoplast met een eigen 
