WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
19 
CHEMIE. 
Hexaphenylaethaan. — De onderzoekingen van gomberg, waarvan in de vorige 
aflevering de ontdekking van een verbinding met trivalente koolstof is medegedeeld , 
heeft tot vernieuwde bestudeering van phenylverbindingen geleid. Van deze zij nog 
medegedeeld , dat F. ullmann en w. borsum de lang gezochte boven genoemde 
koolwaterstof ontdekt hebben. 
Ze gingen daarbij uit van triphenylchloormethaan , waarvan gomberg een ver- 
beterde bereiding gaf (uit C CI4 , benzol, AI2 Clg. Ber. D. Chem. Ges., 33, 3147) 
en waaruit deze door chlooi'onttrekking triphenylmethyl verkregen had. 
10 gram wordt met 5 gr. zinkstrepen en 80 c.M® ijsazijn gedigereerd. Als het 
triphenylchloormethaan opgelost is, voegt men 5 gr. tinchloruur toe; de oplossing 
wordt eerst geel, dan donkerder en het tinchloruur volkomen opgelost. Na bij- 
voeging in kleine porties van 5 c.M.^ zoutzuur wordt de oplossing verder verwarmd 
en begint een levendige ontwikkeling van waterstof. Na korten tijd koken wordt 
de oplossing lichter en begint de afscheiding der koolwaterstof in kleurlooze 
kristallen. Opbrengst 6,5 gram. 
Het triphenylchloormethaan ging hierbij (e. a. alleen reeds door koken met 
azijnzuur van 90 pet.) eerst in triphenylcarbinol over, waaruit door reducee- 
rende werking der waterstof het hexaphenylaethaan ontstaat: 
2(Cg Hg)3 C. O H -h H2 = (Cg Hg)3 C. C(Cg Hg>3 + 2 O. 
Men kan dan ook even goed van dezen tertiairen alcohol uitgaan. 
Analyse en moleculairgewichtsbepaling door vriespuntverlaging , in aethyleen- 
brorniede of benzol opgelost, leiden tot de formule €33 H3 q tweemaal zoo groot 
als die van triphenylmethyl , waarvan het een polymeer is. 
Het is goed oplosbaar in warm benzol en toluol, moeilijk in ijsazijn, nog 
moeilijke!’ in kokenden alcohol en in ’t geheel niet in aether en ligroïne. Smelt- 
punt 231°, kookpunt hooger dan dat van zwavel. 
Het hexaphenylaethaan gedraagt zich, in onderscheiding van triphenylmethyl, 
volkomen als een verzadigde verbinding, geeft geen additieproducten met bromium 
en jodium, en laat zich betrekkelijk goed nitreeren tot een hexanitroverbinding 
C38 H04 (N 03 ) 3 . {Ber. d. B. Chem. Ges., XXXV. 2877.) R. S. TJ. M. 
Joodpentafluoriede , waarvan g. gore in 1871 reeds een korte beschrijving 
gaf, is nader onderzocht door moissan. Hij verkreeg het door fluoor, dat geheel 
vrij was van fluoorwaterstofzuur , op droog, vast jodium te laten werken. Het 
is een kleurloos vocht, dat bij 8° C. bevriest en zonder ontleding bij 97° C. 
kookt. Het wordt ontleed bij + 500° C. in fluoor en jodium, terwijl hierbij 
mogelijk nog een nieuwe verbinding dezer elementen ontstaat. 
Chemisch is het zeer actief, tast vele elementen aan b. v. Bo en Si bij de ge- 
wone koolstof (bij hoogere temp.) en geeft met samengestelde lichamen vele dubbele 
