22 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
bladeren slechts in vochtige lucht, maar onbedekt, aan het volle licht gedurende 
enkele weken te bewaren. Zulke plantjes zijn zelfs een veel beter middel om 
de soort te vermenigvuldigen en krachtige planten te krijgen, dan de gewone 
methode van zaaien [Zeitschrift des Ferdinandeums , III Folge, Heft 46, 1902.) 
D. V. 
Het kiemen van zaden geschiedt gewoonlijk in het donker, of ten minste 
zonder de medewerking van het licht. Talrijke soorten echter, die zeer licht- 
behoevende gewassen zijn, maken hierop een uitzondering. Droseraceeën , Bro- 
meliaceeën en Cactaceeën zijn familiën, waarin zulke soorten voorkomen. 
Drosera capensis en Pilcairnia maidifolia kiemen in het donker zoo goed als niet. 
Dit geldt trouwens ook, zooals sints lang bekend is, van den vogellijm. Zelfs 
gaat in de zaden het kiemvermogen verloren en sterven deze, als zij te lang 
in het donker onder overigens gunstige omstandigheden gehouden worden In 
vele gevallen kiemen de zaden zoowel in het licht als in het donker, doch in 
het eerste sneller; dit verschil bedroeg b.v. bij Echmocactus 5 dagen, bij Echinopsis 
7 dagen en bij Dyckia sulphurea 13 dagen. (Beihefte z. Bolan. Centralbl , XIII, 
Heft 2, 1902, p 165). D. V. 
De rol der paraphysen schijnt in verschillende gevallen een zeer verschillende 
te zijn. Zij dienen soms om een drukking op de sporebuisjes uit te oefenen, dan 
weêr als waterreservoirs tegen te snelle uitdroging. Bij de Uredosporen van het 
geslacht Coleosporium dienen zij in hoofdzaak om de opperhuid der voedsterplant, 
waaronder de sporehoopjes ontstaan, te doen barsten Zij staan daartoe in een 
krans rondom de sporen , heffen de opperhuid door hunne zwelling op en doen 
haar barsten. Zij blijven dan wel zelven door de huid bedekt, maar de barst is 
wijd genoeg om de sporen te laten ontwijken. (P. magnüs in Berichte d. d. 
bot. Ües.^ XX, 1902. p. 334). D. V. 
Het bloeien van Taxus. — In de bloemen der Naaldboomen pleegt een be- 
paalde betrekking te bestaan tusschen den stand en de bestuivings-inrichtingen. 
Zijn de meeldraden op de eene of de andere wijze aan de as der bloem gehecht, 
dan plaatst deze zich bij het bloeien zóó , dat de spleten zooveel mogelijk omlaag 
gericht zijn, zoodat het stuifmeel grootendeels te gelijker tijd en in dichte wolkjes 
door den wind uit de bloemen geschud wordt. Daarom hangen de mannelijke 
bloemen van Taxus baccala omlaag; stonden zij rechtop dan zou het stuifmeel in 
het omwindsel van schutbladen vallen en slechts zeer moeilijk verspreid worden. 
De meeldraden zijn hier schildvormige blaadjes, waaraan niet, als aan de sporen- 
zakken van Equisetum , de stuifmeelhokjes los hangen , maar waaraan de 
geheele, nagenoeg cirkelronde rand afwaarts en binnenwaarts naar den steel 
gebogen is. Deze rand laat bij het bloeien van den steel los, schrompelt ineen, 
