WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
29 
fortificatiën van Nieuwpoort in België , wier water van tijd tot tijd , door het 
openen der sluizen, met zeewater wordt vermengd, (l. errera, Sur une baclérie 
de (jrandes dimensions ^ Recueil de 1’institut botanique de Bruxelles, V, 1902). 
D. V. 
Wortels van Stigmaria zijn monarch, d.w. z., zij hebben in het midden een 
enkelen enkelvoudigen vaatbundel in plaats van een 2- of meerstraligen. Ten 
minste geldt dit van de fijnere worteltakken. Die vaatbundel ligt los in het schors- 
parenchym en is daarvan rondom door een luchtholte gescheiden. De vaatbundel 
zou dus geen gelegenheid hebben om uit dat parenchym water op te nemen , zoo 
hij niet hier en daar er mede in verbinding stond. Deze verbinding geschiedt nu 
door fijne vaatbundeltakjes , omgeven door wat parenchym, een verschijnsel dat 
elders in de natuur niet bekend is. Die takjes loopen tot in het schorsparenchym 
en verbreiden zich daar min of meer waaiervormig, klaarblijkelijk om hun basis 
voor de wateropzuiging te vergrooten. 
De Stigmaria s zijn, zooals bekend is, de wortelstronken der Lepidodendrons ^ en 
behooren dus tot het steenkolentijdperk. (F. E. WEISS. The Vascular branches of 
Stigmarian rootlets^ Annals of Botany XVI , p. 559, Plaat 46). D. V. 
De rol der wortelknolletjes is bij de Leguminosen nauwkeurig bekend. Zij 
zijn belast met de assimilatie der vrije stikstof uit den bodem en zetten deze in 
organische voedingsstoffen om. Zij zijn bewoond door bacteriën, die deze werk- 
zaamheid ten behoeve der plant volvoeren. Omtrent de beteekenis der overeen- 
komstige organen bij andere planten is echter nog weinig bekend, shibata heeft 
nu voor Jlnus, Myrica en Podocarpus , die ook zulke knolletjes dragen voor in 
Japan inheemsche soorten: Alnus incana^ Myrica rubra, Podocarpus chinensis deze 
functie onderzocht. Hij bevond dat de myceliën der fungi, die deze knollen be- 
wonen, in de cellen leven en zich krachtig ontwikkelen, terwijl zij zich met 
eiwithoudend voedsel vullen. Heeft die voorraad echter een maximum bereikt, 
dan worden zij plotseling door de cellen, waarin zij liggen, opgegeten. Zij ver- 
dwijnen geheel, zelfs van hun wand, die uit chitine bestaat, blijft geen spoor 
over. Deze vertering gaat van de zijde der cellen gepaard met een deeling en 
vermenigvuldiging der kernen en een zeer sterke ophooping van chromatine, die 
echter slechts tijdelijk is en verdwijnt, als de geresorbeerde stoffen naar de overige 
deelen der plant vervoerd zijn. Men kan in glycerine-uittreksels der knolletjes, 
tijdens de vertering, zeer gemakkelijk een eiwit-oplossend enzym aantonnen, 
dat dus waarschijnlijk bij dat proces een belangrijke rol speelt. 
De morphologische en systematische natuur der verschillende in deze knol- 
letjes levende fungi is door dit onderzoek zeer twijfelachtig geworden; waar- 
schijnlijk zijn de fungi van Alnus Myrica en Podocarpus leden van geheel ver- 
gchillende familiën. Ook in den zonderlingen wortelloop en wortelstok van den 
