40 
WETENSCIIAPPELl.TK BIJBLAD. 
gei’ingen afstand duidelijk te kunnen zien, moet de biconvexe lens sterker ge- 
kromd worden: men noemt dit akkomodeeren. 
Visschen hebben evenwel geen biconvexe, doch bijna bolvormige lenzen. Deze 
zijn niet op grooten, doch op geringen afstand ingesteld, 1 M. tot 0.20 M. Zij 
zijn dus normaal bijziende. De bolvormige lens kan evenwel geen verschillende 
krommingen aannemen: de akkomodatie geschiedt dan ook bij visschen andere 
dan bij hoogere vertebraten. Door middel van een samengesteld orgaan , het 
Ilallersche klokje en de z. g. halvemaanvormige band , dat aan de lens beves- 
tigd is en deze met den achterwand van het oog verbindt , wordt de lens zelf 
dichter bij het netvlies gebracht, wanneer op grootere afstanden, er van ver- 
wijderd, indien op kleinen afstand moet worden ingesteld, juist als in een foto- 
grafische camera de lens ten opzichte van de plaat wordt bewogen. (A/gem. 
Fischereize.it. 1903, No. 1). . H. C. R. 
BOEK-AAN KON DIGI NG. 
Dr. A. J. M. GARJEANNE, Flora van Nederland. Gro- 
ningen, J. B. WOLTERS 1902. Klein 8®, 533 blz. 
Onder Flora's verstaat men aan de eene zijde werken, die over de verspreiding 
der planten in een bepaalde landstreek handelen’, en aan de andere zijde deter- 
mineerboekjes. Deze nieuwe Flora behoort tot de laatste groep. Zij onderscheidt 
zich van de gelijknamige werkjes van süRINGar, hedkels en anderen vooral 
daardoor, dat zij niet uitsluitend voor het practisch doel van het bepalen der 
namen ingericht is. Aan de tabellen in de afzonderlijke familiën gaan eene uit- 
eenzetting der algerneene kenmerken , een uitvoerige behandeling van bijzonder- 
heden , biologische opmerkingen en een overzicht over het voorkomen in Nederland 
vooraf. De beschrijvingen der soorten zijn zeer uitvoerig, ook in geslachten en 
familiën die er slechts één bezitten. 
In de nomenclatuur der soorten sluit zich deze Flora eng bij de ten onzent ge- 
bruikelijke aan: de Hollandsche namen zijn echter weggelaten en naar een register 
aan het slot van het werk verwezen. Voor de grootere groepen zijn echter' de 
meer omslachtige namen uit engler’s systeem gekozen; zoo heeten b. v. de 
Phanerogamen Embryophyta siphonogama , enz. Een lijst van vertalingen van 
soortsnarnen vormt het slot; de studie van deze lijst is vooral aan hén aan te 
bevelen, die niet op school de latijnsche taal geleerd hebben en toch besellen 
hoé veel gemakkelijker het onthouden van namen wordt, wanneer men steeds 
tracht een verband tusschen hun afleiding en hunne beteekenis te zoeken. 
D. V. 
