42 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
Varet vond vooi* de reactiewarmte van rood kwikoxyde met blauwzuur 31550 
Cal., ’t geen met de 31600 Cal., die berthelot voor geel Hg O met hetzelfde 
zuur verkreeg, slechts een klein verschil maakt , vallende binnen de waarnemings- 
fouten. Hierom, en op grond van electrometrische bepalingen van THOR mark, 
beschouwt ostwald de verschillen tusschen de twee kwikoxyden als geheel 
physisch, ongeveer z. a. tusschen kaliumbichromaat kristallijn en in poeder , waar- 
tusschen een soortgelijk kleurverschil bestaat. 
In 1899 gelukte het aan cohen (Versl. K. Ak. v. W. , Amst. , VIII, 287) door 
zeer zorgvuldige electrische meting een verschil in vrije energie aan te wijzen 
tusschen rood en geel kwikoxyde van 0.685 millivolt. Dit plus aan energie, dat 
het onbestendige gele meer bezit dan het meer bestendige roode, is zeer klein, 
doch COHEN wijst er op, dat ook tusschen de tin-modificaties ’t energie-verschil 
gering is. 
Thans heeft karl schick door directe bepalingen de oplosbaarheid der twee 
kwikoxyden in zorgvuldig gezuiverd water gelijk bevonden Een liter water lost 
bij 25« gemiddeld bij lOOo : 395 milligr. Hg O op. Door schudden met 
water gaat voorts het roode ten deele in het gele kwikoxyde over. Hieruit is 
het waarschijnlijk dat het onderscheid in oplossing niet meer bestaat. 
Door toevoeging van barytwater wordt de oplosbaarheid niet verminderd , maar 
15 pet. grooter, waaruit men besluiten mag dat het Hg O bij de oplossing 
slechts zeer weinig hydroxyl-ionen vormt en veel meer als zwak zuur werkt, door 
dissociatie van Hg (O H)2 in Hg Og H en H. 
Het gele oxyde wordt door temperatuursverhooging rood , zonder dat er een 
overgangspunt voor de kleursverandering bestaat. 
Met ostwald houdt schick daarom het onderscheid tusschen de twee oxyden 
voor zuiver physisch. {Z. phya. Ch. XLII , 155 en daaruit in C?iem.. Ce.ntr.-Bl. 1903, 
I, 129). R. s. TJ. M. 
Internationale atoomgewichten. — De tabel, sedert eenigen tijd hiervan 
jaarlijks aan de Ie aflev. der „Berichte” toegevoegd, is thans niet meer door 
een commissie van de „D. Chem. Ges.” opgemaakt, maar door drie leden (clarke, 
V, St.; SEUBERT, Duitschl. ; thorpe. Engel.) van een internationale, die over de 
50 leden telt, elk een geleerd genootschap of academie vertegenwoordigend. 
Wat de gekozene maat aangaat is, helaas, een schrede achterwaarts gedaan. 
Had de commissie van de „D. Chem. Ges.” zich voor 0=16 verklaard , de 
uitslag van de wereld-rondvi*aag is ten slotte geweest dat er daar nagenoeg 
evenveel voor als tegen waren. Om deze reden heeft het genoemde drietal be- 
sloten de tabel zoowel voor 0=16, als voor H = 1 te geven , het aan den tijd 
overlatend daaruit een keuze te doen. Wat de verhouding der twee tabellen 
betreft, is voor O = 16 niet gelijk vroeger H = 1.01 gesteld maar = 1.008, 
wat zeker nauwkeuriger is. 
