WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
45 
deels echter ook met dezelfde bladeren , die achtereenvolgens in de verschillende 
vloeistoffen gebracht werden. d. v. 
Ineensmelting van vegetatieve kernen. — Dit pathologische verschijnsel, dat 
een zekere overeenkomst met de bevruchting vertoont, werd door b. nêmec in 
de worteltoppen van Ficia Faba bestudeerd. Deze werden met benzoldampen , 
(1 CC. benzol op ruim 3 liter lucht) of door 1 pet. oplossing van kopersulfaat 
zoo lang behandeld, dat de uitwendige weefsellagen begonnen af te sterven 
— 1 uur) en daarna werd het gedrag der kernen in de diepere lagen nage- 
gaan gedurende den tijd , die aan het geheele afsterven vooraf ging (meest om- 
streeks 24 uur). Door de genoemde vergiften worden de normale kerndeelings- 
processen gestoord , waardoor niet zelden 2 of meer kernen in eene cel komen 
te liggen. Vooral ziet men dit in de jongste deelen van het pericambium. Na 
verloop van uren vermindert het aantal dezer tweekernige cellen echter allengs, 
onder verschijnselen, die nêmec deden besluiten dat de kernen zich hier patho- 
logisch vereenigden. Vooral dubbele kernen en kernen van dubbele grootte leidden 
tot die gevolgtrekking. {Sitzb. d.k. böhm. Ges. d. Wiss. II Classe, Dec. 1902.) 
D. V. 
Over den invloed van het licht op den groei der wortels heeft l. kny 
onlangs proeven genomen en wel met Lupinus albus , Lepidium sativum , Ficia saliva 
Zijn doel was na te gaan of de tegenstrijdige uitkomsten die deze soorten vroeger 
gegeven hadden , bij een vei-gelijkend onderzoek zouden bevestigd worden. Dit 
was echter niet het geval; alleen groeien zij in het donker sneller dan in het dag- 
licht. En dat onafhankelijk van de overige levensomstandigheden. In het donker 
worden de wortels niet alleen langer, maar blijven zij ook dunner dan in het 
licht, terwijl tevens de centraal-cilinder zich trager differentiëert. ^ Lupinus 
toont dit duidelijk. 
Ter verklaring van de uitkomsten van vroegere onderzoekers wijst kny er op, 
dat de wortels ten opzichte van deze verschijnselen in hooge mate variabel zijn, 
dat dus proeven met kleine aantallen zeer licht afwijkende resultaten kunnen 
geven, terwijl alleen gemiddelden uit groote aantallen van waarnemingen ver- 
trouwen verdienen. {Jahrb. f. wiss. Bot. Bd. , 38 , Heft. 3). d. v. 
Eiwit-ontledende enzymen zijn in planten vooral voor de insecten-etende 
soorten bekend en onderzocht. Volgens de onderzoekingen van sydney h. vines 
komen zij echter zeer algemeen voor, en ontbreken misschien in geen enkele 
plant. Vines vond ze bij paddestoelen, bij varens en bij planten die tot 14 ver- 
schillende familiën van Phanerogamen behoorden. Daarbij bleek , dat er minstens 
twee verschillende proteolytische enzymen bestaan, het eene, een trypsine, 
voornamelijk in zaden, vruchten, bollen, melksapvaten en andere organen 
