50 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
schillende waarnemei*s , naar verschillende methoden werkzaam, gedurende de 
laatste eeuwen voor de constante der aberratie zijn gevonden. Na de vertrouw- 
baarheid dier verschillende methoden te hebben gecritiseerd . geeft hij verschil- 
lende gewichten aan de vei*schillende uitkomsten en verwerpt een groot deel van 
deze als te onzeker. Uit de overblijvend en berekent hij, naar de gewone methode, 
de waarschijnlijke gemiddelde waarde van de constante en vindt daarvoor 20"..56 1, 
met een waai*schijnlijke fout ± 0" 005. 
Brengt hij de resultaten van al de waarnemingen, dus ook die welke bij de 
zooeven genoemde berekening door hem werden verworpen , met de haar toege- 
kende gewichten in rekening, dan komt hij tot de waarde : 20".517. 
Ten slotte neemt dr. chandler 20". 52 aan als de meest waai'schijnlijke waarde, 
waarmede voor de pai’alaxis der zon een waarde 8".78 overeenkomt. 
V. D. V. 
CHEMIE. 
Over de plaats van het tellurium in het natuurlijke stelsel der elementen. — 
Seubert herinnert, dat de waarschijnlijkste waarde voor het atoomgewicht van 
het tellurium 127,6 (O = 16) is, dus hooger dan van het jodium. (126,85) 
en dat het nauwelijks meer aangaat deze anomalie in het periodieke stelsel — 
dat Te ^ eischt — uit een mogelijke verontreiniging van het tellurium met 
een element te verklaren, dat het atoomgewicht te hoog doet uitvallen. 
Hij verwerftt ook den voorslag van reigers, verdedigd door H. erdmann, 
doch uitvoerig bestreden door STAüdenmaier {Z. ƒ. anorff. Ch. (1895) X, 189) 
om tellurium in de 8ste groep (beneden Ru en boven Os) een plaats te geven. 
Volgens zijn oordeel zijn de analogieën van Te met Se en S te groot om het 
uit deze groep te lichten en moet men het dus vóór jodium plaatsen, in weer- 
wil van de eischen der theorie, waaraan men niet hardnekkig moet vasthouden, 
tegen de proefondervindelijke uitkomsten in. 
Men zou hierbij kunnen voegen, dat ook de volgorde van ijzer , kobalt en nikkel, 
geëischt door het natuurlijke stelsel, niet in overeenstemming is met de meest 
waai*schijnlijke atoomgewichten ; resp. 55.9; 59.0 en 58.7. {Chem. CVwi'r.-^/., 1903. 
I, 375). R. S. TJ. M. 
Vrije phosphorus in een meteoorsteen. — Bij het boren van een gat in een 
meteoorsteen („Saline Township”-meteoriet) nam o. c. farrixgton een reuk 
waai*, die aan arsenicum, nog meer aan phosphorus herinnerde. In het boorgat 
werden lichtgevende punten gezien en hierom en wegens het zwart worden van 
met salpeterzuurzilver gedrenkt papier en de reactie, die het boorpoeder met 
molybdeenzure ammonia gaf, werd tot de aanwezigheid van phosphorus besloten. 
Farrington leidt uit dit voorkomen van vrije phosphorus af, dat vooreei'st de 
steen stellig van kosraischen, niet van aardschen oorsprong is, voorts dat bij de 
