WETENSCHAPPELIJK HTJBLAD- 
55 
BAi.FOUR’sche theorie, volgens welke de gepaarde ledem ten der vertebraten van 
zijdelingsche plooien min of meer evenwijdig aan de lengteas van het lichaam 
zouden zijn af te leiden De oudste vormen, de Acanthodiëi’S en Cladoselachiërs , 
bezaten vinnen in den vorm van laterale plooien. Naarmate men van het onder- 
devoon hooger stijgt, vertonnen de vinnen duidelijker de struktuur van het bise- 
riale archipterygium , den gronilvorm der ledematen volgens de GEGENBAUR’sche 
school. ( Indodus veihoyii uit het Carboon is de eerste, die een duidelijke segmentatie 
van de steunstukken der basis van de borstvin doet zien. Bij Si/mmorium , uit het 
perm , zijn niet alleen de basale stukken der vin tot ontwikkeling gekomen, 
maar in den streek van het metapterygium zijn zij duidelijk versmolten en het 
uiterste metapterygiale stond misschien reeds van het lichaam af, welke om- 
standigheid ongedwongen met een verandering in de verrichtingen der vin in 
verband kan worden gebracht. Bij de nog latere Xenacanthiden eindelijk vertoont > 
de vin de gedaante van een biseriaal archipterygium. Zooals de schrijver terecht 
opmerkt zijn deze vondsten, ofschoon hij zich geenszins het fragmentarische van 
hun karakter ontveinst, toch hoogst bedenkelijk voor gegenbaur’s theorie. 
(bashford DEAN, Historical Evidence as to the Origin of the paired Limbs of 
Vertebrates. ArneHc. Natur. Vol. XXXVI, No. 430, 1902). H. C. R. 
Azijnaaltjes in de blaas. — Stiles en frankland vonden azijnaaltjes 
{AvguiUula acetï) in de blaas eener jonge vrouw, die aan Brightsche ziekte leed. 
Gedui'ende vier-en-dertig dagen werden de parasieten in groote hoeveelheden 
aangetroffen in de urine en gedurende een paar maanden bleven zij in de urine 
in het leven. Waarschijnlijk wai*en zij bij vaginale wasschingen met azijn door 
de urethra het lichaam binnengedrongen {Buil. U. S. Department of Agriculture, 
No. 35, 1902). H. C. R. 
Slakkenteelt. — De Romeinen plachten verschillende soorten van slakken te 
nuttigen; in de middeleeuwen waren slakken met visschen en kikvorschen een ge- 
liefkoosd gei'echt op vastendagen. In Duitschland wordt alleen de wijngaardslak 
{Helix pomatin) gegeten en wel óf gekookt óf gebraden. Van beteekenis is het 
slakkenverbruik evenwel alleen in Zuid-Duitschland , terwijl in de middeleeuwen 
ook in Noord-Duitschland , bijvoorbeeld te Hamburg, bij Flensburg en elders, 
waar in dien tijd kloosters stonden, slakken geteeld en gegeten werden. 
De wijngaardslak, die van kalkrijken bodem houdt, komt in Middel-Europa 
op wijnbergen, in tuinen en hagen veelvuldig voor. In het Oosten en Noorden 
van Duitschland kwam zij oorspronkelijk niet voor, maar is er door kloosterlingen 
geïmporteerd. Toen de kloosters in Noord-Duitschland verdwenen, hield ook de 
slakkenteelt op; de wijngaardslak wordt hier en daar evenwel nog aangetroffen. 
In Zuid-Duitschland nu, voornamelijk in de buurt van Ulm, alsmede in Zwit- 
serland is de slakkenteelt een loonend nevenbedrijf voor den landbouwer. Die 
