W E T E N S C H A P P E L IJ K B IJ B L A D. 
STERRENKUN DE. 
De maan-eclips van II — 12 April. — Omtrent deze eclips bericht een der 
waarnemers op den Eifel-toren, de heer lucien lieert, in la iS at ure {2^ diW'W 1903, 
p. 33 1) o. a. dit bizondere, dat, toen de eclips bijna totaal was, zoodat er van 
het maanlicht niets meer overbleef dan wat aan „V'^enus brillant dans Ie ciel” 
deed denken, ook de omtrek van het gansche verduisterde gedeelte volkomen 
onzichtbaar was. Ware de eclips totaal geweest, dan had men de maan aan den 
hemel niet kunnen vinden. Eclipsen van dit soort zijn zeldzaam; men vindt er 
vermeld in 1649, 1761, 1816. Gewoonlijk toch vertoont zich de verduisterde schijf 
in een koperkleurig schemerlicht , dat wordt toegeschreven aan door den dampkring 
der aarde gebroken zonlicht en waarvan de verschillende tinten bij verschil- 
lende eclipsen aan den oogenblikkelijken toestand van dien dampkring worden toe- 
geschreven. 
De paraliaxis van de Zon. — Met het oog op de in de naaste toekomst te 
verwachten mededeeling van de resultaten, die de veelvuldige waarnemingen van de 
planeet Eros voor de bepaling van de waarde der zonneparallaxis zullen op- 
leveren heeft de heer weinberg , van de Universiteit te Odessa, het van belang 
geacht na te gaan, hoe het thans staat met onze kennis dienaangaande. Hij heeft 
daartoe omstreeks 130 van de meest betrouwbare waarden der zonneparallaxis 
verzameld, die sedert 1825 door verschillende waarnemers, volgens verschil- 
lende methoden, zijn verkregen en leidt uit eene beschouwing dier gegevens als 
de meest waarschijnlijke waarde der genoemde constante af: 8''. 8004 + 0".00243. 
{Astron. Nachrichien, No. 3866). 
V. D. V. 
9 
