GG 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
CHEMIE. 
Niet-bestaan van zwavel-dichloriede. — In de meeste leerboeken wordt als 
verbinding van zwavel en chloor, behalve het chlornur S., C I .3 en het tetra- 
chloriede S Cl^, ook nog een dichloriede S C Ig opgegeven. 
Een uitvoerig onderzoek van otto hupp en georg fischer heeft nu doen zien 
dat dit laatste niet bestaat. Wat men daarvoor gehouden heeft is, blijkens 
dampdichtheid- en smeltpuntbepalingen , een oplossing van S CI 4 en van Cl in 
zwavelchloruur. {Ber. d. D. Chem. Ges. 36, 418). R. s. tj. m. 
Ontleding van een soda-oplossing in koolzuur en bijtende loog. — F. w. 
KüSTER en M. GRüTERs hebben door proeven aangetoond , dat soda-oplossingen 
door koken koolzuur verliezen. Bevreemden kan deze bevinding niet, want het 
is bekend dat koolzure zouten in oplossing, door hydrolyse, voor een klein deel 
in vrij zuur en vrije base overgaan ; waaruit dan volgt dat o. a. de jonen II en 
II C O 3 vrij komen en er voorts ook C Og gevormd moet worden. Toch schijnt 
dit nog niet te zijn waargenomen: integendeel vindt men in de literatuur op- 
gegeven dat een kokende soda-oplossing uit de lucht C 0.^ opneemt, zoodat er 
bicarbonaat ontstaat. 
De tegenstrijdigheid van theorie en ervaring is evenwel slechts schijn. Of een 
soda-oplossing uit de atmosfeer C O .2 opneemt of daaraan afgeeft, hangt hiervan 
af, of de evenwichtspanning van het koolzuur der oplossing kleiner of grooter is, 
dan de partiëele druk van dit gas in de lucht. De dissociatie-druk van een soda- 
oplossing variëert met concentratie en temperatuur; voor een normaal-oplossing 
is die, bij 90° C., nog aanzienlijk lager, dan de partiëele druk van ’t koolzuur in zuivere 
lucht, die gemiddeld 0,0004 atmosfeer bedraagt. Daarom neemt een kokende 
soda-oplossing en zelfs een koude (o. a. ook vaste soda) inderdaad C O.^ op uit 
de lucht en dit vooral in een laboratorium, waar de atmosfeer aan dit gas ge- 
woonlijk rijker is. 
K. en GR. hebben nu, omgekeerd, verlies aan C O 2 geconstateerd, als zij soda- 
oplossingen in zilveren flesschen (glas en porselein worden aangetast) met opge- 
schroefden zilveren koeltoestel uren lang kookten. Hier heeft dus de atmosfeer 
geen toegang. De uit den koeltoestel ontwijkende gassen werden in getitreerd 
baryt water geleid en zoo het ontwikkelde C Oj bepaald. 
Van hun proeven zij vermeld dat een normaal-oplossing in + 1 1 uur 10 pet. 
en na 38 uur kokens 16 pet. C Og verloor. Naarmate de oplossing rijker aan 
bijt. natron wordt, gaat het natuurlijk langzamer; toch verloor b. v. nog een 
mengsel van 30 c.M.® soda -(- 20 c.M.^ bijt. natron (beide normaal-oplossingen) 
na 96 uur koken in een proef 1,16 c.M.^ C Og en in een tweede 1,41 c.M.^. 
Door een zeer stoute interpolatie der verkregene uitkomsten , berekenen zij dat 
hun loog na ongeveer 3 jaar koken praktisch alle koolzuur zou verloren hebben. 
