WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
69 
ten alleen in de groene organen en alleen onder de rechtstreeksche inwerking 
van het licht in eiwitachtige stolTen kunnen worden omgezet. 
De assimilatie der stikstof vindt dus bij verschillende groepen van fdanten op 
verschillende wijzen plaats. Verschillende bacteriën, hetzij vrij levend, hetzij in 
symbiose met de wortels van Papilionaceeën of andere gewassen, kunnen in het 
donker de vrije stikstof assimileeren ; zij ontleenen het daartoe vereischte arbeids- 
vermogen aan hun organisch voedsel. Evenzoo kunnen een aantal lagere organis- 
men de stikstof uit ammoniak- of salpeterzure verbindingen zonder behulp van 
het licht in eiwitachtige stotfen omzetten , zooals vele bacteriën en schimmels. 
Groene planten vermogen dezelfde stikstofverbindingen ook in het donker te 
assimileeren, maar in het licht gaat het proces veel sneller en krachtiger. Zon- 
der licht ontstaan daarbij amideachtige stoffen, terwijl eiwitstoffen — met 
zeldzame uitzonderingen, — alleen met behulp van het licht in de groene orga- 
nen' gemaakt worden. Acad. Boy. Belgique, Janvier 1903). 
D. V. 
Levensduur van zaden. Deze hangt, zooals algemeen bekend is, deels van de 
plantensoort af, deels van de vraag of de zaden in luchtdrogen, dan wel in goed 
gedroogden toestand bewaard worden, laukent heeft nu de oorzaken van het 
sterven van luchtdroog bewaarde zaden nader bestudeerd. Hierbij moet een onder- 
scheid gemaakt worden tusschen oliezaden en zetmeelzaden. Bij de eerste werkt de 
zuurstof der lucht nadeelig; zij blijven in een luchtledige ruimte langer in leven, 
b.v. koolzaad, komijn, pompoen, enz. Alleen papaverzaad maakt hierop een uit- 
zondering. Men schrijft dezen nadeeligen invloed der zuurstof aan een oxydatie 
der olieachtige stoffen toe. Van zetmeelzaden leven sommigen langer in de lucht, 
b.v. de granen, en andere langer in het luchtledige, b.v. spinazie, klaver, lupine, 
boonen, enz. Dit laatste is ten deele toe te schrijven aan het bewaren in afge- 
sloten vaten, waarin zich dus, in den loop der jaren , het door de ademhaling 
ontstane koolzuur zoodanig ophoopt, dat het een vergiftige werking op de zaden 
kan uitoefenen. 
De proeven van laurent zijn met een zeer groot aantal zaden genomen 
en hebben 2 — 5 en 7 Jaren geduurd. Aan het slot werden, voor zoover noodig, 
koolzuurbepalingen van de lucht in de flesschen uitgevoerd. 
Bij het bewaren van zaden, die scherp gedroogd zijn, en voortdurend geheel 
droog gehouden worden, b.v. in kalkflesschen, duurt het leven steeds veel langer, 
dan wanneer de zaden luchtdroog, dat is dus met een gehalte van meest 
10 — 15 pet. water, bewaard worden. {Gompies rendus., C XXXV, p. 1091). 
D. V. 
