WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
79 
reeks: door fijn verdeeld koper worden ze glad in aldehyde en waterstof gesplitst. 
Als bijproducten ontstaan kleine hoeveelheden van het correspondeerend acetal 
en van het door water-afsplitsing uit aldol gevormd onverzadigd aldehyde. De 
ontleding in aldehyde en waterstof gaat gemakkelijker naarmate het moleculair- 
gewicht van den alcohol lager is. Omgekeerd neemt de bestendigheid van het 
gevormd aldehyde (met uitzondering van het formaldehyde) met het moleculair- 
gewicht toe. 
Ook allyl- en benzylalcohol ondergaan door fijn verdeeld koper de ontleding. 
Nog gemakkelijker dan de primaire, worden de secundaire alcoholen gesplitst 
en wel in waterstof en ketonen. Bezigt men nikkel, in plaats van koper, dan 
krijgt men daarbij , door splitsing van het keton-molecule en door de reduceerende 
werking der waterstof, bijproducten. Zoo geeft de secundaire propylalcohol , be- 
halve aceton, aethaan en methaan. 
De tertiaire alcoholen vallen in aanraking met koper bij matig hooge hitte 
uiteen tot water en de overeenkomstige koolwaterstof der aethyleen-reeks, die 
zich evenwel bij hoogere temperatuur splitst in kool en een verzadigde kool- 
waterstof. {Compt. Rend. 136, p. 738, 921 en 983). 
R. S. TJ. M. 
P L A. N T K U N D E. 
Stuifmeelmoedercellen van Larix. — Ch. e. allen heeft in deze cellen het 
ontstaan der kernspoelen uitvoerig nagegaan. Zij worden ten deele uit het proto- 
plasma, ten deele uit de celkernen gevormd. Hoe groot het aandeel dezer beide 
factoren is, is moeilijk na te gaan; ook schijnt dit, bij andere planten, zeer te 
wisselen al naar gelang van de onderzochte soort van plant. Bij groote kernen 
of spaarzaam protoplasma schijnt in den regel het aandeel der kernen aan de 
spoelvorming groot te zijn; in verband daarmede is het bij vegetatieve cellen 
meestal klein. De kernspoeldraden vormen eerst een soort van netwerk rondom 
de kern, groepeeren zich allengs tot bundels die elk naar één punt convergeeren; 
deze punten liggen onregelmatig rondom de kern verspreid Allengs verbinden 
zich deze afzonderlijke bundels tot grootere, totdat er eindelijk slechts twee over- 
blijven. Zoo gaat de aanvankelijk multipolaire figuur ten slotte in de gewone 
bipolaire over. {Annals of Botany ^ Vol. XVII, p. 281). D. V. 
Podocarpus, — De stuifmeelkorrels van deze Taxinee bevatten volgens w. c. 
coker’s onderzoekingen twee prothallium-cellen , waarvan de een blijvend is, 
terwijl de kern van de andere later in de stuifmeelbuis dringt , gezamenlijk met 
de kern der stuifmeelbuis en met de generatieve cel. Door deelingen dezer kernen 
kan hun aantal in de stuifmeelbuis soms tot zes stijgen; daarbij is er echter 
steeds slechts ééne spermatozoïde. De stuifmeelbuis dringt in den hals van een 
