84 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD, 
formule van een oleodimargarine : C 3 ( 6,7 H 33 03)0 (Cjg H 33 O 2 '). De constitutie 
van het zuur C,- H 34 0^ (dat margarinezuur of meer waarschijnlijk het daturine- 
zuur van GÉRard zijn kan) staat evenwel niet vast. {Ber. d. D. Chem. Ges. 
XXXIV, 2402). 
Vervolgens heeft willy hansen uit schapen- en rundsvet gemengde glycerieden 
geïsoleerd. Hij meent zelfs dat zuiver tristearine in dierlijke vetten nooit voor- 
komt, maar bij de analyse door omzetting uit gemengde triglycerieden gevormd 
wordt {Chem. Centr.'Bl. 1902, I, 1115). 
De juistheid van dit laatste wordt evenwel betwijfeld door KREis en hafner, 
die uit vet van rund, schaap en varken, door herhaald omkristalliseeren uit 
aether, glycerieden verkregen, die zij voor palmitodistearine hielden. 
Uit een nauwkeurige vergelijking met synthetisch bereide, (eerst werd uit 
stearinezuur en glycerine distearine gemaakt en dit met palmitinezuur verhit 
onder verminderenden druk) bleken de uit schapen- en rundervet verkregene 
glycerieden daarmede identisch , terwijl die uit varkensvet daarmede isomeer waren. 
Een belangrijke bijzonderheid, door verschillende onderzoekers zoowel aan een- 
voudige als gemengde tri-glycerieden waargenomen, is dat zij twee smeltpunten 
hebben : één lager als zij na smelting snel gestold zijn en één hooger in kristal- 
lijnen staat. Zoo zijn de smeltpunten van tristearine resp 55e en 71^5; van 
palmitodistearine (zoowel synthetisch bereid, als uit schapen- en rundsvet) 52o 
en 63e; van palmitodistearine uit varkensreuzel 5 leg en 66e2. Waarschijnlijk 
is dit hieruit verklaarbaar, dat de vetten eerst in een metastabielen toestand 
verkeeren en daarna onder warmte-ontwikkeling in den stabielen staat over- 
gaan met hooger smeltpunt. {Ber. d. B. Chem. Ges. XXXVI, 1123). 
R. s. TJ. M. 
PLA.NT KUNDE. 
Dpyas octopetala. — Dit fraaie, welbekende Alpenplantje met zijn groote 
bloemen met acht witte bloembladeren , is in geographisch opzicht zeer belang- 
rijk. Het komt op de toppen der hooge gebergten van Europa en aan de zee- 
kusten in het noorden van Noorwegen voor , maar kan in de tusschengelegen 
streken natuurlijk niet leven. Toch groeide het daar vroeger, daar men zijn 
overblijfselen in verschillende veenlagen in Noord-Duitschland en elders herkend 
heeft. Men mag dus aarmemen dat het aan het einde der laatste ijsperiode zich 
naar de zooeven genoemde streken teruggetrokken heeft. 
Toch geldt deze verklaring niet voor alle groeiplaatsen dezer soort. De moge- 
lijkheid, dat zij in geschiedkundigen tijd zich verplaatst en hier en daar nieuwe 
streken opgezocht heeft, ligt voor de hand. Een zeer interessant geval hiervan 
is het voorkomen bij Langesund in Noorwegen, waar zij in 1826 nog ontbrak, 
blijkens de toen door m. n. blytt opgemaakte plantenlijsten , terwijl dezelfde 
