WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
85 
onderzoeker haar er in 1836 aantrof. Sedert is zij door vele anderen daar waar- 
genomen en heeft zij haar gebied voortdurend uitgebreid , zoodat zij nu een 
groot gebied heeft , en daarin in den zomer aanzienlijke oppervlakten van de 
berghellingen met haar witte bloemen tooit. 
De omstandigheden van deze verhuizing van JDryas octopeiala zijn onlangs uit- 
voerig door N. WILLE en jens holmboe onderzocht en beschreven. {Nyt Magazin 
f. Naturvidenskab Bd. 41 , H. 1 , 1903). D. V. 
Iris florentina is de plant, uit wier wortelstok het poudre de riz (Iris-zetmeel) 
en het viooltjes-parfum bereid wordt. Zij wordt daartoe in verschillende streken 
van Italië in het groot gekweekt, en wel op de hellingen der heuvels, langs de 
randen der akkers en op andere voor de grootere culturen onbruikbare plaatsen. 
Twee of drie jaren hebben de planten noodig om een bruikbaren wortelstok te 
maken. Duizend kilogram wortelstok leveren 2 kilogram der essence de violette, 
en kostten in 1892 ruim 3000 francs. Sedert dien tijd is de prijs echter aan- 
zienlijk gedaald, tot 400 a 500 francs in 1902, en wordt de geheele cultuur 
met ondergang bedreigd door den invoer van een scheikundig product, het ionone 
(van het Grieksche ion = viooltje), dat wel niet in het parfum voorkomt en 
ook niet zoo fijn van geur is’, maar er toch zóó nauw mede overeenkomt, dat 
het door zijne goedkoopte het echte parfum van de markt zal kunnen verdrijven. 
Dit ionone wordt met aceton uit citral gemaakt, waarna de producten nog verder 
met zwavelzuur worden omgezet {La Nature, 9 Mei 1903, p. 362). 
D. V. 
DIERKUNDE. 
Wintereieren bij Copepoden. — In talrijke diergroepen , vooral bij vormen 
die een pelagisch leven leiden, bestaat de gewoonte der wijfjes, om, behalve 
de zich gewone, in het warme seizoen vlug ontwikkelende eieren, ook een tweede 
soort van eieren te produceeren, die bestemd zijn te overwinteren en eerst tegen 
het einde van den voortplantingstijd plegen gelegd te worden. 
Onder de pelagische Crustaceeën zijn het vooral de Daphniden of Watervlooien, 
die de genoemde gewoonte hebben en die om die reden dicyclisch genoemd worden. 
Onder de tweede groote groep der pelagische Crustaceeën , de Copepoden of 
Roeipootkreeften , was tot dusverre het voorkomen van wintereieren niet bekend. 
V ALENTIN HaCKER is er evenwel in geslaagd bij een Biaptorum-sooYi het bestaan 
eener dicyclische voortplanting aan te toonen en deelt hierover het volgende 
mede in zijn jongste verhandeling over de ontwikkelingsgeschiedenis der Copepoden, 
een uiterst belangrijke verhandeling, ook uit een theoretisch oogpunt, waarop 
ik later nog wel eens terug denk te komen. 
Tusschen de twee soorten van Diaptornus {D. lacitiialus Lilly en D. denticornis 
