DE ZONSVERDUISTERING VAN 
30 AUGUSTUS 1905. 
DOOR 
Dr. C. EASTON 
Al wat wij weten van de gesteldheid der buitenste omhulsels van 
onze Zon, berust — hoe paradoxaal het moge klinken — op hetgeen 
wij zien als de Zon niet te zien is. Waren, er geen eclipsen, dan 
zouden wij naar alle waarschijnlijkheid zelfs niet vermoeden dat de 
Zon nog uit iets anders bestaat dan de schitterende lichtschijf 
die zich duidelijk en scherp afteekent tegen de lucht. En wat nog 
opmerkelijker is: wij hebben die kennis te danken aan een gelukkig 
toéval. Er is, vergeleken bij den algemeenen toestand in het zonne- 
stelsel, iets abnormaals in de grootte- en afstandsverhouding van 
Maan en Aarde. Onze maan is naar verhouding te groot. Was ze 
echter wat kleiner uitgevallen (gelijk ’t, om in den regel te blijven, 
behoorlijker ware geweest), dan zouden wij op aarde nooit de Zon 
gehéél verduisterd zien. Thans is in gunstige gevallen de schijnbare 
grootte van de Maan iets aanzienlijker dan die van de zonneschijf, 
het Maan-scherm kan dus de Zon geheel voor ons bedekken, het 
verblindende zonnelichaam geheel afsluiten van ons oog; was echter 
het omgekeerde het geval, dan zou men op z’n mooist een ring- 
vormige zonsverduistering kunnen waarnemen, een natuurverschijnsel 
dat wel aardig is om te zien, maar in wetenschappelijk opzicht vrij 
onbelangrijk. 
De algemeene omstandigheden waaronder de zoneclipsen plaats 
hebben, mogen wij bekend onderstellen. Aarde en Maan volbrengen 
hun loop in elliptische banen, die slechts weinig van den cirkelvorm 
afwijken, en die — evenals bij alle groote planeten en de meeste 
satellieten — bijna in hetzelfde vlak gelegen zijn. Mochten wij dit, 
