DE ZONSVERDUISTERING VAN 30 AUGUSTUS 1905. 
,, bijna” en ongeveer” wegschrappen, dan zou de zaak veel een- 
voudiger wezen : bij elke nieuwe maan zou onze wachter zijn ondoor- 
schijnenden bol tusschen ons en de schijnbaar iets kleinere zonne- 
schijf plaatsen en deze geheel verduisteren. Gelijk echter de toestand 
in werkelijkheid is, heeft zulk een verduistering veel zeldzamer 
plaats, maar toch nog ten minste tweemaal ’sjaars. Tengevolge van 
de afwijkingen van het eenvoudigste geval, dat wij zooeven onder- 
stelden en van de omstandigheid dat de schijnbare maanschijf ten 
hoogste maar een weinig grooter is dan de zonneschijf, veegt bij 
iedere zoneclips slechts een klein spitsje van den reusachtigen scha- 
duwkegel der Maan langs de oppervlakte der Aarde, en het spreekt 
van zelf. dat die smalle schaduwspits dan nog heel wat meer kans 
heeft, toevallig over een Afrikaansch oerwoud, over de waterplas van 
den Grooten oceaan, of over het Aziatisch -Afrikaansche woestijnen- 
gebied heen te strijken, dan de astronomen te gerieven door juist 
hun sterrenwachten in een zeer gewenschte tijdelijke duisternis te 
zetten. Toen de mannen der wetenschap het belang eener nauw- 
keurige waarneming van de zonsverduisteringen hadden ingezien, 
was er dus maar één middel op: nu de verduistering niet naar hen 
kwam, moesten zij naar de verduistering gaan. En van daar de ten 
deele omslachtige en kostbare wetenschappelijke expedities, die tegen- 
woordig worden uitgerust naar de plaatsen waar een volledige zons- 
verduistering zichtbaar zal worden, indien deze plaatsen eenigszins 
gemakkelijk bereikbaar zijn. Dergelijke expedities werden reeds in 
vroeger eeuwen, soms naar verafgelegen streken georganiseerd, maar 
dan voor de overgangen van Venus op de zonneschijf, ter berekening 
van den afstand van de Zon. 
Vroeger stelde men maar weinig belang in zonsverduisteringen: 
de vraagstukken die in verband daarmede de geleerde wereld bezig 
houden, waren toen nog niet gesteld. Eerst tegen het midden van 
de negentiende eeuw werd het groote gewicht ingezien van de ver- 
schijnselen die zich aan de oppervlakte der zon voordeden ; schwabe 
en rudolf wolf hadden voor het aantal en de uitgebreidheid der 
zonnevlekken — tot dusver als curieuse, maar grillige verschijnselen 
beschouwd, zoo iets als de wolken in onzen dampkring — een merk- 
waardige periodiciteit ontdekt en vastgesteld, en weldra bleek dat het 
aardmagnetisme, en misschien nog verschijnselen van anderen aard, 
op onze planeet onder den invloed stonden van een dergelijke perio- 
dieke versterking en verslapping; eerst daarmede was het groote 
gewicht van deze soort van onderzoekingen bewezen. Het trof ge- 
lukkig, dat omstreeks dienzelfden tijd de fotografie door daguerre, 
