4 
DE ZONSVERDUISTERING VAN 30 AUGUSTUS 1905. 
Met dat al laat de benadering, door todd’s berekening verschaft, 
al zeer weinig te wenschen over. 
Deze eclips van 1905 is al bijzonder in trek geweest. Ze had drie 
omstandigheden ter aanbeveling: ze duurde lang, viel in een gunstige 
streek en had plaats omstreeks een maximum van zonne-werkzaamheid. 
In ’t allerbeste geval kan een zonsverduistering gedurende meer 
dan zes minuten totaal zijn. Deze zeldzaamheid buiten rekening ge- 
laten, is een totaliteit van meer dan drie minuten, zooals bij de eclips 
van dit jaar, al heel mooi. De eclips van 1904, die o.a. door een 
Nederlandsche expeditie te Karang Sago op Sumatra werd waarge- 
nomen, had ’t groote nadeel dat men uit Europa of Amerika een 
weken lange reis moest maken om een paar minuten te kunnen 
waarnemen — als er op ’t beslissende oogenblik geen wolkje tusschen 
kwam. Die van 1900 was dicht bij ons te zien, maar zeer kort van 
duur: slechts anderhalve minuut. De klimatologische omstandigheden 
beloofden bovendien zeer gunstig te zijn, dit jaar: Spanje en Noord- 
Afrika zijn toch bevoorrecht ten aanzien van zonnig weer in Augustus. 
Er kwam bij, dat de Spaansche astronomen — erkentelijk voor de 
vele verduisteringen waarmeê dat deel van de wereld gezegend isr 
bijv. in 1842, 1860, 1870, 1900 — er veel goede reclame voor ge- 
maakt hadden; reeds vier jaren geleden begon de sterrenwacht te 
Madrid aan de voorbereiding der waarnemingen, door berekeningen* 
uitgaaf van kaarten, van een bundel wenken voor waarnemers, enz. 
De omstandigheid dat de Zon verduisterd zou zijn juist in een tijd 
dat een groot aantal zonnevlekken van een verhoogde werkzaamheid 
in het lichaam der zon getuigt — wij bevinden ons nu dicht bij het 
maximum der elfjarige periode — gaf een prikkel te meer. 
Als een nauwelijks 300 K.M. breede strook liep de totaliteits-zone 
van Canada (waar het einde der eclips samenviel met het opgaan 
der Zon) over Labrador, dwars door den Atlantischen oceaan, over 
het noorden van Spanje, de Balearen, oostelijk Algerië, Tunis, Tripoli, 
midden-Egypte en Arabië, om te eindigen niet ver van de golf van 
Aden, waar de zon verduisterd werd bij het ondergaan. Over deze 
strook verspreid hadden zich een paar dozijn expedities, officieele en 
particuliere, opgesteld. Aan het uiterste westelijk einde, op Labrador, 
bevond zich een expeditie, uitgezonden door de Lick-sterren wacht uit 
Californië te Cartwight, en een Canadeesche, waarbij zich de heer 
en mevrouw maunder uit Greenwich aangesloten hadden, bij Hamilton 
Inlet; overigens waren nog daar in de buurt twee Fransche oorlogs- 
schepen en een Engelsch, dit laatste met macgregor, den gouverneur 
van Newfoundland, aan boord. Het gros der waarnemers echter ver- 
