DE ZONSVERDUISTERING VAN 30 AUGUSTUS 1905. 
0 
zeggen: al schijnen ze) zoo onvruchtbaar mogelijk. De beschaafde wereld 
is ’t gelukkig nog niet eens met Sir george lewis, die schouderop- 
halend van de sterrenkunde zeide, dat ze „een wetenschap van pure 
nieuwsgierigheid” was. En wij moeten er nog bij voegen dat twee 
stoomschepen, de Arcadia (van de Peninsular and Oriental Mü) en 
de Ortona (van de Oriënt Pacific Mü), onderscheidenlijk ter oost- en 
ter westkust van Spanje een gezelschap liefhebbers in staat stelden 
de eclips te zien en dat op de Patrizier, van de Hamburg-Amerika 
lijn, een plaats beschikbaar gesteld was voor een waarnemer, dr. w. 
krebs uit Hamburg, om de open plek tusschen Labrador en Spanje 
eenigszins aan te vullen; voorts dat de afdeeling militaire luchtscheep- 
vaart van het Spaansche leger een paar ballons heeft opgelaten, om 
onafhankelijk althans van de lagere wolken eenige eenvoudige waar- 
nemingen te kunnen doen ; dat ook buiten de totaliteitszone met dat 
doel ballons zijn opgelaten — zoo hebben Percival Spencer en Frank 
Butler de verduistering waargenomen op een ballontocht dwars over 
het Engelsche kanaal — en dat de Internationale Vereeniging tege- 
lijkertijd een aantal onbemande ballons en vliegers op verschillende 
punten in Europa en Amerika heeft laten opgaan; bovendien hebben 
duizenden en duizenden belangstellenden en nieuwsgierigen dien dag 
met kijkertjes en berookte glazen naar de Zon gegluurd. Nooit wel- 
licht heeft het „Oog van den Dag” in zoo groote mate de algemeene 
opmerkzaamheid gaande gemaakt, als toen het deze maal achter 't 
maanscherm schuil ging. 
Maar een leelijk ding hierbij is, dat al die voorbereiding, die moeite 
en hooge kosten, al de ongemakken, inspanning en tijdverlies, die de 
sterrenkundigen zich getroosten ter wille van de wetenschap, door 
een gril van onze atrnosfeei, door een paar kleine wolkjes, volslagen 
nutteloos gemaakt kunnen worden. Men reist naar de antipoden en 
vijf minuten ongunstig weer, misschien te midden van dagen en 
weken dat er geen wolkje aan de lucht was, bederft alles. En men 
denkt onwillekeurig aan een anecdote die over prins bismarck 
loopt. Toen eens een dergelijke expeditie, die ’t zoo slecht getroffen 
had met een zoneclips, te Berlijn terugkwam en aan den grooten 
kanselier moest meedeelen dat de met moeite verworven rijkssubsidie 
zoo goed als weggeworpen was, daar men geen resultaten had ver- 
kregen, zou bismarck de professoren toegesnauwd hebben: „Wat! 
geen resultaten? Dan moeten de heeren zelf hun onkosten maar 
goedmaken.” 
Zóó slecht als ’t vroeger wel eens uitgevallen is heeft de zons- 
