DE ZONSVERDUISTERING VAN 30 AUGUSTUS 1905. 
7 
verduistering van dit jaar het met ’t weêr niet getroffen, maar toch 
is de weersgesteldheid beneden de verwachting gebleven. Aan het 
uiterste westelijke einde van de totaliteitsstrook, in Labrador, heeft 
men volstrekt niets kunnen zien : de eclips was daar volslagen 
geëclipseerd door dikke wolken. Ongelukkigerwijze stond ook in 
geheel westelijk Europa het weer onder den invloed van een gebied 
van lage drukking; over ’t grootste deel van de Britsche eilanden 
hingen wolken, in ons land kwam slechts nu en dan de zonnesikkel 
door scheuren in ’t wolkengordijn heen, te Berlijn regende het en evenzoo 
te Rochefort en zelfs te Biarritz, heel dicht bij de streek waarop ’t 
vooral aankwam. In Spanje hebben dan ook de wolken een kleiner of 
grooter deel der waarnemingen verhinderd. Prof. callendar en de 
heer evershed hadden weinig of geen resultaten ; ook de Neder- 
landsche expeditie is niet fortuinlijk geweest, daar zij slechts een 
gedeelte van haar program heeft kunnen afwerken; toch was te 
Burgos het weer tamelijk gunstig, ’t Was niettemin een tegenvaller 
voor wie op den (in dezen tijd van het jaar) meestal schitterend 
helderen Spaanschen hemel gerekend had. Zelfs in Tunis liet de 
weersgesteldheid te wenschen over. Daarentegen was het in oostelijk 
Algerië prachtig; en ook in Tripoli en te Assoean moet de lucht 
helder geweest zijn. 
Er kunnen dus nog belangrijke resultaten verwacht worden. 
Het zal wel niet noodig zijn, hier uitvoerig toe te lichten, waarom 
de enkele minuten, die een totale zoneclips duurt, zoo uiterst belang- 
rijk zijn voor de studie van het zonsom hulsel en de wijde omgeving 
daarvan. Al wat buiten de eigenlijke zonneschijf ligt, wordt over- 
stelpt en verdoofd door het schitterende zonlicht, dat naar alle zijden 
in onzen dampkring teruggekaatst en verspreidt wordt. Eerst wanneer, 
ver buiten onze atmosfeer, de Maan als een donker scherm het felle 
zonlicht geheel onderschept, krijgt men de chromosfeer en de corona 
te zien. 
Niet veel meer dan honderd jaar geleden stelde de groote william 
herschel zich de Zon nog voor als een koud, donker, planeetachtig 
lichaam, met bergen en dalen, een weelderigen plantengroei, en „rijk 
voorzien van bewoners”, die door een dikke wolkenlaag beschermd 
werden tegen de ondragelijke straling van de heete en schitterende 
zonsatmosfeer . Maar dat was vóór de uitvinding van den spectroskoop, 
vóór de geboorte van de moderne natuur- en scheikunde. Tegen- 
woordig beschouwt de wetenschap onze Zon als een ontzaglijken bol, 
welks fotosfeer ons licht en warmte toestraalt ; een bol, die wel is waar 
