DE ZONSVERDUISTERING VAN 30 AUGUSTUS 1905. 
9 
dit tijdschrift kennen ook de, hier vroeger *) uiteengezette, theorie 
van een anderen landgenoot, Prof. julius uit Utrecht, die een aantal 
verschijnselen aan de oppervlakte der zon verklaart uit anomale 
dispersie; zij weten ook dat, volgens de zeer revolutionaire opvatting 
van aug. SCHMIDT, de zonnerand, die we toch zoo duidelijk zien, 
slechts een optische illusie is: het zonslichaam zou nergens een 
eigenlijke begrenzing bezitten. 
Sedert de ontdekking van den Franschen sterrenkundige Janssen 
in 1868 — bijna terzelfder tijd en onafhankelijk van hem ook door 
norman Locyker in Engeland gedaan — dat de chromosfeer met zijn 
protuberansen ook zonder eclips bestudeerd kan worden, door middel' 
van den spectroskoop, valt de studie van dit onderdeel der verschijn- 
selen op de Zon eigenlijk buiten het eclips-program. Toch is het niet 
zonder belang ook de chromosfeer en de roode vlammen dan waar 
te nemen. Wat zonder en wat met eclips er van gezien wordt, is niet 
precies eender. Tacchini geloofde dat de chromosfeer altijd dieper 
schijnt tijdens een eclips, omdat een zeer lichtgekleurde bovenrand 
slechts dan zichtbaar is. Ook sommige protuberansen schijnen spec- 
troskopisch een ander beeld te vertoonen, als het omringende licht 
door de maanschijf onderschept wordt. 
Daarentegen is de ,,omkeerende laag”, de „reversing layer”, een 
echt eclips-object. Ter toetsing van de overwegingen waarop prof. 
julius zijn theorie baseert, hebben juist waarnemingen in de enkele 
oogenblikken na de contacten, als men het woelige zonsoppervlak 
langs de raaklijn zien kan, groot gewicht; zoowel op Sumatra in 
1901 als te Burgos in dit jaar heeft het fotografeeren van de om- 
keerende laag dan ook op het program der Nederlandsche eclips- 
expedities gestaan, en uit voorloopige mededeelingen van prof. nijland 
blijkt, dat op 30 Augustus van den eersten „flash” — het opflikkeren 
der lichtende spectrale lijnen — een vijftal opnemingen gedaan kon- 
den worden, die waarschijnlijk gelukt zijn. 
Maar het voorname onderwerp van studie voor de eclips-expedities 
is nog altijd de corona, de prachtige zilverwitte stralenkrans, die> 
zoodra de zwarte maanschijf aan den hemel de plaats van de lich- 
tende Zon heeft ingenomen, plotseling zijn aureool vertoont, om na 
enkele minuten, bij het weeropfïikkeren van het eerste sprankje 
zonlicht, even plotseling als ’t ware in ’t niet te verdwijnen. Die 
corona, bij elke totale zonsverduistering op zoo mysterieuse wijze 
*) Dr. j. j. le roy, in de 9e afl. jaarg. 1902 van het Album. — Vgl. 
de jaargangen der Archives Néerlandaises, sedert 1901. 
